Wat is chronische pijn?

Deze vraag wordt vaak gesteld door mensen met pijn en is niet altijd gemakkelijk te beantwoorden. We weten dat pijn doorgaans een waarschuwing is van het lichaam dat er iets mis is, maar soms faalt het waarschuwingssysteem zelf en zendt het ten onrechte een noodsignaal uit of een signaal dat niet in verhouding staat tot de onderliggende ziekte. Soms wordt er zelfs pijn gevoeld wanneer er helemaal geen sprake is van ziekte of letsel.

Pijn kan een vriend of een vijand zijn. De meest voorkomende oorzaak van pijn is wanneer het lichaam weefselbeschadiging of een ziekte registreert. Bij veelvoorkomende pijnvormen is de hevigheid in grote lijnen in overeenstemming met de lichamelijke aandoening. Als de pijn door gewone pijnstillers verdwijnt, kunt u er van uitgaan dat deze binnen enkele uren of dagen vanzelf verdwijnt. Als de pijn alarmerend of ernstig is, is het verstandig om zo snel mogelijk medische hulp in te roepen. Sommige mensen hebben terugkerende pijn, zoals hoofdpijn of menstruatiekrampen die ze hebben leren herkennen als niet-bedreigend, ook al zijn ze vervelend. Wanneer het pijnsignaal hevig is, vooral wanneer u niet precies weet waarom, doet het alarmsysteem zijn werk... Neem het serieus.

Simpele verwondingen kunnen ontstoken of geïnfecteerd raken en hierdoor houdt de pijn dikwijls langer aan. Diepe weefselletsels zoals een verstuikte enkel duren eerder dagen of weken dan uren. Eenvoudige pijnstillers, zoals aspirine, zijn doorgaans veilig en werkzaam tegen dit soort pijnen. Wanneer ze echter weken achtereen worden gebruikt, brengen deze middelen een toenemend risico van bijwerkingen met zich mee, met name maag- en darmproblemen. Er zijn andere alternatieven beschikbaar.

Er is geen bepaalde tijdsperiode waarna kortdurende pijn chronisch wordt. Dit hangt af van het soort aandoening. Over het algemeen kan worden gesproken van chronische pijn als uw pijn langer dan zes maanden aanhoudt en niet door medicamenteuze en/of operatieve zorg kan worden verlicht.

Chronische pijn kan ook worden veroorzaakt door een aanhoudende aandoening, zoals rug- en/of beenpijn (pijn die wordt gevoeld in de rug en/of het been die het gevolg kan zijn van aandoeningen van de wervelkolom), het complex regionaal pijnsyndroom (ontstaat doorgaans in voet of hand na een letsel zoals een botbreuk), chirurgie (waarbij zenuwbeschadiging kan optreden) of pijnlijke neuropathie (neurologische aandoeningen die het gevolg zijn van zenuwbeschadiging en die ernstige chronische pijn veroorzaken).

Ga op zoek naar een arts die gespecialiseerd is in het behandelen van jouw specifieke toestand en werk met hem of haar samen om een plan voor de behandeling op te stellen dat voor jou zal werken. Mijn arts was een anesthesist en de medisch directeur van een pijnkliniek. Hij had al meer dan 20 jaar ervaring met patiënten die net als ik Complex Regionaal Pijnsyndroom hadden. Door veel verschillende dingen uit te proberen, in een soort van 'trial-en-error' proces, konden we een geschikt behandelingsplan opstellen waarmee mijn pijn geminimaliseerd kon worden. Een combinatie van behandelende medicijnen, pijnmedicatie en acapunctuur was nodig om de beste resultaten te verkrijgen. Jouw arts zou ook een groot aantal verschillende mogelijke opties ter beschikking moeten hebben voor jouw specifieke toestand. Mensen die aan chronische pijn lijden moeten die behandeling zien te vinden die voor hen het beste werkt.

Sluit je aan bij een praatgroep voor mensen die aan dezelfde aandoening lijden, of begin er zelf een. Ik sloot me aan bij een lokale praatgroep die bijeenkwam in de gymnastiekclub waar ik dagelijks oefeningen in warm water doe. Deze groep bestond uit mensen met reumatoïde artritis, ALS, MS, chronische rugpijn, fibromyalgie en andere ernstige en verlammende aandoeningen. Ieder van ons ging naar deze groep om zijn of haar mobiliteit te maximaliseren en tegelijkertijd de pijn te minimaliseren door middel van lichaamsoefeningen in het water, die voor onze toestand waren ontworpen. Praatgroepen bieden je een mogelijkheid om aan anderen verantwoording af te leggen en een plaats waar je met elkaar kunt sympathiseren. En misschien is wel het meest belangrijke dat we de uitdagingen kunnen begrijpen die de chronische pijn aan onze levens heeft toegevoegd. Af en toe geven we elkaar praktische aanwijzingen over hoe we de pijn kunnen minimaliseren. Je kunt een praatgroep opzetten met mensen die je regelmatig en consequent

ontmoet - mensen die dezelfde kliniek of therapeut bezoeken, of naar jouw kerk gaan, etcetera. De meeste mensen zijn bereid om over hun lichamelijke gebreken te praten als je hen op een positieve en ondersteunende manier benadert. Ik heb met verschillende mensen gesproken die me vertelden hoe opgewonden ze waren dat ze met iemand konden praten die begreep waar ze het over hadden.

Neuropathische pijn of zenuwpijn

Neuropatische pijn is een vorm van chronische pijn waarvan de juiste oorzaak nog niet is achterhaald. In de definitie van de International Association for the study of Pain (IASP) wordt neuropathische pijn beperkt tot pijn door een primaire beschadiging of dysfunctie van het perifere of centrale zenuwstelsel. In het algemeen gaat het hier om een letsel of een gebrekkige werking van de zenuwen. In het zenuwstelsel treedt ergens een stoornis op in de geleiding van signalen, waarbij spontane pijnprikkels kunnen ontstaan. Een prikkel die normaal als licht pijnlijk wordt ervaren wordt ineens hevig. Ook kunnen er zenuwknobbels ontstaan in het litteken en vindt er ontregeling plaats van het sympathische (onwillekeurige) zenuwstelsel. Neuropathische pijn komt frequent voor. Ramingen lopen uiteen van 1 à 2 % van de algemene bevolking, tot zelfs 8% bij personen boven de 55 jaar.

Klachten

Neuropatische pijn wisselt in intensiteit maar blijft doorgaans continu aanwezig. Vaak neemt het pijngevoel tijdens de slaap af. Vaak komen ook stemmingsstoornissen, slaapstoornissen en vermoeidheid voor. Soms ontstaan er verschijnselen die typisch zijn voor zenuwpijn. - brandende en soms stekende pijn (een gevoel van speldenprikken, elektrische schokken, messteken), - gevoelsstoornissen rond de pijnlijke zone, bijvoorbeeld ledematen die 'slapen' of overgevoelig zijn,
• pijn door een gewoonlijk niet pijnlijke prikkel, bv. het schuren van kleding over de huid, een laken op de voeten... (allodynie),
• overdreven pijnreactie op een relatief onschuldige prikkel (hyperalgesie),
• gevoel dat men op 'kussens' loopt,
• pijn bij koude of warmte (bv tijdens een douche)
• Gevoel dat er mieren op en onder de huid lopen, onaangename kriebelingen.

Hoe werkt het zenuwstelsel?
Het zenuwstelsel bestaat uit ontelbaar vele zenuwen die lange kettingen vormen. Elke zenuw heeft receptoren. Die vangen prikkels op en geven die door aan de volgende zenuw, tot de prikkel de hersenen bereikt. De hersenen vertalen deze prikkel. Vervolgens geven ze een signaal door, zodat het lichaam op de prikkel kan reageren.
Bijvoorbeeld: u steekt uw vinger in een vlam. De zenuwen op de huid voelen de warmte (prikkel) en melden dit aan de hersenen. Die interpreteren de prikkels als 'pijn' en geven de vinger een signaal zich terug te trekken, wat ook prompt gebeurt.

Lopen sommige mensen meer risico?

Vaak gaat neuropathische pijn gepaard met andere ziekten of duikt ze op na een aandoening of letsel. Soms is het oorspronkelijke letsel volledig genezen wanneer de pijn zich manifesteert, bijvoorbeeld de pijn na verdwijning van zonaletsels. In andere gevallen is de oorzaak nog aanwezig. Diabetici hebben in een vergevorderd stadium neuropathische pijn aan de voeten. De pijn kan zich ook voordoen bij kanker, na chemotherapie, bij multiple sclerose, lagerugpijn, enz. Fantoompijn is eveneens een vorm van neuropathische pijn. Dit zijn pijnen die optreden bij een amputatie van een lidmaat. De persoon voelt bv. pijn in zijn geamputeerde been.

Denkt de dokter dat ik depressief ben of aan epilepsie lijd?

Wanneer de dokter u een antidepressivum of anti-elepticum voorschrijft, betekent dit niet dat u depressief bent of aan epilepsie lijdt. Geneesmiddelen kunnen verschillende werkingen hebben. Denk maar aan de erectiepil die uitgevonden werd tijdens proeven met hartlijders. Een echte depressie vereist trouwens een veel hogere dosis aan antidepressiva dan diegene die de dokter tegen neuropathische pijn voorschrijft.

Druk op of ingroei in een zenuw:

Voorbeelden van druk op een zenuw zijn een hernia of tumor of een gebroken rib tegen een tussenribszenuw aan. Pijn als gevolg van druk op een zenuw wordt ook wel een neuralgie genoemd. Hoewel de oorzaak niet precies bekend is wordt de ‘trigeminusneuralgie‘ (aangezichtspijn) beschouwd als veroorzaakt door druk op een zenuw. Deze pijn ontstaat vaak plotseling. Het karakter van de pijn is meestal schietend.