Hallo leden,

Ik ben marleen en ik woon in Meulebeke in de west Vlaanderen.
Ben hier al een poosje lid maar heb nog nooit de moed gehad om te schrijven,ik was in een zware depressie gevallen,en nu ben ik er langzaam aan uitkomen en wil ik terug contact met mensen op de forum,ik heb nog geen behoefte om mensen te zien. Ze hebben mij al genoeg kwaad over mij geschreven dat het tussen mijn oren zat,en ik wist genoeg dat het in mijn rug en been zat. Ik ben geopereerd geweest in Roeselare door een bekende chirurg hij heeft mij een nieuwe tussen wervelschijf gestoken,en na de operatie was ik er nog slechter aan toe dan daar voor ik heb heel veel afgezien en nu nog hoor. Maar hij zegt steeds komt wel goed maar het komt niet goed het is nu al een jaar voor bij en ik ben er nog slecht aan toe,mijn revalidatie arts weet ook niet meer wat ze kan doen!!!!

Nu heb ik vorige week voor de eerste maal naar de pijnkliniek geweest in Roeselare en ze gingen mijn dossier bekijken en mijn revalidatie arts ging zijn dossier ook overmaken aan de pijnkliniek. Ik weet niet meer wat ik moed doen en wat ik nog kan doen hoor,ik lig dagelijks in mijn bed ik heb een kindje van 3 jaar een dochtertje gelukkig vangen mijn ouders haar op en doen ze er alles voor. Het is begonnen na de bevalling van mijn dochtertje dat ik ben beginnen sukkelen met mijn rug,en nu kan ik er niet voor zorgen. Mijn man heeft ook niet veel tijd hij werkt bij bekeart en heeft nog een extra job voor de vele onkosten dat we hebben met mij en ik kan nog niet gaan werken. Ik had op de computer gezeten en dacht er dan aan door een reclame te zien dat ik hier mij ook had lid gemaakt en dat was voor mijn zware inzinking en nu hoop ik dat er hier mensen zijn die mij verstaan en waar ik wat steun kan van krijgen ik heb juist mijn ouders en ze begrijpen het ook niet zo goed dat ik zoveel pijn heb. Dat er moesten fouten instaan sorry hoor.

Groetjes aan alle lotgenoten. Marleen,20-8-04

Beste leden,

Ik ben al een tijdje lid nu ga ik eens mijn verhaal doen,ik ben geen grote schrijver hoor. Ik ben 49 jaar oud en sukkel nu ook al 15 jaar met mijn rug,is ook begonnen gelijk bij de meeste met een hernia operatie,en ik had blijvende pijn. De pijn was wat beter in het been maar was niet weg,ik heb zo een jaar gelopen met pijnstillers tegen de pijn. Dan hebben ze besloten een proef te doen met een neurostimulator,en de proef was niet geslaagd werd niet ingeplant door geen blijvend resultaat. Dan hebben ze nog onderzoeken gedaan en hadden ze besloten met een stukje bot mijn weggesleten tussenwervel schijf te vervangen heeft een grote revalidatie geweest niets verbeterd ik vond het niet aangenaam met dat er tussen. Daar heb ik ook een tijdje mee rond gelopen,en onder tussen maar pillen nemen hoor tegen de pijn. Een jaar later hebben ze besloten om mijn rug vast te zetten met een plaat,de pijn was in het been wat beter maar aan de rug heeft het lang geduurd eer dat ik deze plaat gewent was hoor. Had dan nog steeds pijn,en ik kon niets doen of ik had nog meer pijn en kon mijn bed dan niet uit had dan inspuitingen van doen. Ik ben dan naar de kust gaan wonen en ik ben terecht gekomen in de pijnkliniek van Brugge. Daar hebben ze onderzoeken gedaan en hebben dan coagulatie gedaan om de 5maand heeft het een tijd geholpen. Nu helpt het ook niet meer ik ben ver door de mogelijk heden door,ze hebben mij nu durogesicpleisters gegeven,ik sta nu op 150mg en ik neem nog medicatie bij,ik moed volgende week terug gaan en ik denk dat ze de pleisters gaan verhogen. De pijn is wat beter minste wat ik doe gevoel ik terug erge pijn,het probleem zit er nog maar word verdooft. Ik denk eens chronische pijnpatiënt dat het u leven lang u achtervolgt. Ik zou ook willen dat het anders ging maar helaas het is nu zo ik heb er mij bij neergelegd met de jaren doet ge dat ge kunt niet anders en het is beter te aan vaarden wat ge nog kunt doen,al is het soms niet veel ik denk dat er nog slechter mensen zijn dan wij.

Groetjes aan alle leden van de forum. yonee

Hallo iedereen

Ik ben 35 j gehuwd 2 zonen . Mijn beroep is vrachtwagenchauffeur nu momenteel 14 maanden aan de ziekenkas. Ik sukkel nu al 10j met mijn rug. In 2001 ben ik geopereerd aan een hernia l4 l5. heb 20 maanden thuis gezeten. De pijn is nooit volledig weggeweest na die operatie. Was zelf sommige momenten nog slechter .Toen ik terug begon te werken ging het altijd maar slechter met de pijn. Tot ik na 10 maand volledig ben ingestort ik kon niet meer. Mijn huisarts geeft mij dan een nmr laten doen. Resultaat littekenweefsel uitbreidend naar duraalzak facet artrose degeneratie l4 l5. Dan geeft hij mij doorgestuurd naar de neurochirurg die stelde voor om een prothese in te planten maar wou eerst zien wat ze konden doen in de pijnkliniek. Na een 7tal maand behandeling in de pijn kliniek hebben ze nu een proefstimulator geplaatst. De pijn is daar nu 60a70% weg en voel me al heel wat beter Ik hoop dat het nu zo blijft en dat ik nu terug een normaal leven heb En terug aan het werk kan. Maar ja alles geeft zijn tijd nodig.

Groeten flor

Beste lotgenoten,

Ik heb vroeger nog mijn verhaal geschreven op het eind van het jaar,ik heb al 2 hernia’s gehad ben er aan geopereerd er was een zenuw af stijf been. Ze hebben mijn rug geficseert hij staat helemaal in orde hoor,maar ik had nog veel pijn hoor. Ik ben na Nieuwjaar in een depressie gevallen had te veel pijn zenuw pijn in mijn rug en rechts been,ik was over mijn toeren. De pijnkliniek heeft in maart een proefpomp geplaatst en ik was veel beter ik kon al neerliggen zonder pijn,ergens gaan moest ik wel de rolstoel hebben maar ik kan buiten eens gaan. De pomp heeft 6weken op proef gedraaid en is ingepland half april en stond op punt, nog maar een maand en ik sta op 10. Ik heb in dit nieuw forum nog niet geschreven nu heb ik terug wat moed. Wat kan ik nee bijna recht zitten in bed met een laptop,als ik dan zo schrijf of surf moed ik mij wel na een tijdje eens neerleggen en rusten. Rondlopen heb ik meer pijn,naar de winkel ga ik niet meer zonder rolstoel,heb anders te veel pijn hoor. Dus is mijn pijn veel verbeterd voor te liggen,maar ik kan niet lang rondlopen,en lang in de rolstoel gaat ook niet. In de pijnkliniek willen ze niet meer verhogen voor dat ik nu al teveel neven werkingen heb,dus gaan ze nog een hele tijd wachten en zien of ik later nog omhoog kan. Ik ben blij dat ik mijn meeste pijn kwijt ben het komt nooit niet meer gelijk het geweest is dat is zeker,ik moed mij hier bij neerleggen. De chirurg zou aan mijn andere 2 zenuwen ze terug vrij maken maar ze komen niet meer aan mijn rug hoor. Ik ben bang op terug een mislukking. Deze zomer heb ik bij ons moeder geweest aan zee ze komen mij halen met de stationwagen met matras in en ze zetten een bed voor het raam dan kan ik veel volgen wat er gebeurt op het strand een mens ziet nog al dingen hoor. Nu ben ik terug thuis ik heb een elektrisch bed van Vlaams fonds met speciale matras en dat kan ik niet meer missen die matras hoor. Ik stop er mee want ik ben moe van het lezen gezuld mij nu nog wel horen op de forum,als ik goed ben en zin heb.
Ik wens jullie allemaal beste forum genoten en lotgenoten.

Vriendelijke Groet Ilse,

Beste lotgenoten,

Ik en sergio,en ik ben gehuwd en heb een zoon van 11 jaar.
Ben nu ook al een paar jaar op de sukkel,met mijn rug het is begonnen met een hernia,heb ik te lang mee blijven werken tot ik niet meer kon,en ik had blijvende zenuw beschadiging en juist daar boven had ik ook een 2 de hernia is ook verwijderd geweest. Ik ben blijven sukkelen met pijn te hebben dat komt door de zenuw beschadiging. Ik ben naar de pijnkliniek gestuurd daar hebben ze allerlei inspuitingen gegeven zonder blijvend resultaat. Ze hebben dan besloten een proef te doen met een stimulator en deze valde goed mee 70 procent verbetering ze hebben dan,de stimulator ingepland en ik ben er goed mee geweest een jaar lang mee gaan werken dat lukte niet hoor. Vorig jaar ben ik terug beginnen sukkelen,ze hebben de elektrode verhoogt in mijn rug bleekt wat gezakt te zijn was het uit eindelijk ook niet. Dan hebben ze alle regelingen uit geprobeerd en het kwam niet meer goed,hebben nog een coagulatie gedaan heeft niet geholpen. Ze zijn dan gestart met durogesicpleister te samen met de stimulator en dat gaat nu nog ik sta juist op 100mg en de pijn valt binnen de perken,wat de toekomst zal brengen weet niemand niet,afwachten en genieten van het leven als het gaat.

Groetjes aan alle lotgenoten.

Hallo Allemaal,Ik ben innoxia,40 jaar,

De allereerste confrontatie met pijn in de rug had ik toen ik een stoepje aan het vegen was, plots bleef ik voorover staan met de bezem nog naast me, dit was in 1989, de huisarts dacht aan SPIT en stuurde me naar huis met een doosje Voltaren. Spit blijkt een spierontsteking, en de voltaren begon na enkele dagen toch al wel iets te verlichten. Na die tijd begon me op te vallen dat alle bewegingen ietwat stroever dan normaal begonnen te verlopen, ik reed fanatiek paard en ik had voor het eerst van mijn leven een opstapje nodig om in het zadel te komen. Ook tijdens het rijden had ik het gevoel een banaan te zijn die niet meer goed in de schil paste. Het idee sukkelig te lopen, mijn benen werden onhandig. Later schoot het weer in mijn rug en ik dacht, "Aha, SPIT", en belde de huisarts om Voltaren. Zo ging dat een aantal maanden, niemand had er problemen mee dat ik om de haverklap een aanval van SPIT had!

In 1990 kreeg ik in het vroege voorjaar een dusdanig aanval van SPIT ???? dat ik niet meer lopen kon, de toilet bleek TE hoog, de deurklink TE hoog, en liet een bed bij de grond maken. Na een week of twee had ik een hele verzameling tabletten van de huisarts bij elkaar, waaronder mijn eerste kennismaking met diazepam, ik herinner me dat ik daarvan enorm begon te giechelen. Wat er allemaal nog meer lag aan TROEP, geen idee! Maar het wilde geen van allen de pijn volledig wegnemen. De toenmalige arts kwam niet naar me toe en hield telefonisch vol dat ik wel een spiertje gescheurd of verrekt zou hebben. Voor een HERNIA was ik Te jong????? Ten einde raad belde ik een willekeurige arts vanuit het telefoonboek en hij kwam onmiddellijk, - de deur kon hij met een touwtje opendoen - ik lag daar al een dikke vijf weken te stikken van ellende. Hij porde twee vingers net boven mijn heup in de onderrug, ik riep heel hard: "AUW!!!" en hij stelde meteen: "Och, je hebt denk ik een hernia, vanmiddag nog naar de neuroloog!" De ambulance kwam, de neuroloog keek me na, ik ging door de CT-scan en kreeg de mededeling dat ik een poosje blijven mocht. Niet overal waren MRI-scanners, en zij onderzochten mij met de ruggenprik, er wordt dan hersenvloeistof afgetapt en daarvoor in de plaats wordt contrastvloeistof ingespoten, daarna lig je tot 48 uur plat om de boel te laten herstellen. De prik was naast gespoten, een week later moest ik opnieuw. De uitslag is bekend, mijn eerste HERNIA. En direct na de uitslag de neurochirurg erbij met de mededeling, een operatie. Maar ja, ik weigerde dit, en vroeg om "uitstel". Ik lag nog weken lang, met veel uitstralende pijn in beide benen, maar als in een wonder kwam ik weer op de been na een maand of vier, vijf, trainde mijn spierstelsel en begon mijn werk weer op te pikken. Einde 1992 viel ik gewoon om en liep geen stap meer, ik zou een jaar op bed terecht komen.

Dat jaar werd ik geholpen, de chirurg keek naar de foto's van 1991, de operatie begon. Hij haalde de uitstulping van L4-L5 weg, en ontdekte een stenose, hij begon deze redelijk fanatiek te verwijden. Ik heb verschrikkelijke pijn gehad, dagen en dagenlang, ik kreeg de vierde week nog steeds morfine-injecties. Echt niet te geloven! De jaren daarop 1994, 1995, 1996 waren precies de HEL. Vier weken plat, één week zachtjes lopend, zes weken plat, drie dagen op, enzo dat tempo door. Ik kreeg allerlei conservatie behandelingen in het ziekenhuis, de neurostimulator, loopbaden, bubbelbaden, electrobaden, fysio, mensendieck, ceasar, giropraktische manipulatie, cranio sacraal therapie, weet ik veel, van alles, ik kreeg zelfs een korset aangemeten! Als ik al liep, ging ik scheef, echt, ik dacht nooit meer recht te komen. Ik zag alleen nog maar ziekenhuizen. En die pijn, weer allerlei pijnstillers zag ik komen en gaan, morfine, codeďne, diazepam, tramadol, naproxen, ibrufen, en nog meer. Begin 1995 volgde nogmaals een opname in het ziekenhuis, ik kreeg onderzoeken en een rustkuur, drie weken verbleef ik daar, de mededeling was dat de chirurg er niet in durfde te snijden, bang om meer stuk te maken dan heel. Een chirurg vanuit Roosendaal, Ogink, werd om zijn mening gevraagd. Op dat consult keek hij mij aan en vroeg: "kom je voor je Oma??" De foto's logen er niet om, hij gaf me te kennen, "die rug is zo VERROT, daar kan ik niets, maar dan ook niets aan doen! Iedere schroef zou binnen het jaar weer loslaten. Je hebt Artrose Deformans, het spijt me!" Ik zou met deze zenuwpijn moeten leven, de hernia was niet weg te halen.

De zomer van 1997 was een warme, ik moet zeggen dat ik daar baat bij heb gehad. Warmte doet goed, en ik sukkelde door, dan weer plat, dan weer op. Lange, lange jaren van pijn. Ik was toen 34, de wens voor een kindje diende zich zeer sterk aan. Ik ging in overleg met mijn neuroloog en hij adviseerde me geen kindje te krijgen ivm de toestand in mijn rug. "Het kan zijn dat door een zwangerschap de rug nog verder ten onder gaat." Maar toch, dat verlangen loopt en krijg je niet meer weg. Ik weet dat sommige mensen jaren lang bezig zijn en tot in de medische molen gaan om deze wens in vervulling te laten gaan. Ik wist niet of ik het wel kon! een kindje krijgen? Begin 1998 raakte ik toch in verwachting, mijn neuroloog zei: "Oké, ik zorg ervoor dat je een keizersnede krijgt, want dit kun je zelf niet met die Rug!" November dat jaar werd ons kindje geboren. De gehele zwangerschap verliep buitengewoon goed. Ik vroeg mijn neuroloog hoe dat mogelijk was, zijn antwoord: "Dat is pure mazzel, en ga niet de goden verzoeken dit nog eens te doen, wees verstandig, en laat het bij één kind!" Eerlijk waar, een keizersnede is een makkie ten opzichte van een rugoperatie. De periode daarna was het weer van het bekende, de rug ging weer de mist in, en ik lag meer in bed, dan dat ik er uit was, de pijn werd erger en erger. Zo erg, dat ik soms van ellende in elkaar stortte, echt! Om nooit te vergeten. Onderzoek wees uit dat zich twee hernia's hadden geopenbaard, één als recidief op L4-L5 en een tweede op L5-S1. Mijn kindje begon te lopen en ik was er volledig mee gestopt, lang leve alle hulp die ik toen heb mogen krijgen! Gelukkig kon ik zitten, dat kan met een lage hernia. En reed ik acht maanden in een rolstoel, de pech was dat mijn keizersnedewond was ontstoken, deze werd weggesneden en de week daarna werd ik opgenomen voor de OK aan mijn rug. In 2000 . Diezelfde middag na de operatie kwam de fysiotherapeut binnen lopen en vroeg: "Wat denk je, kun je een klein stukje lopen?" Ik keek hem waarschijnlijk nogal verbaasd aan, en hij zei: "Kom maar, je moet het toch even proberen!" Ik kwam in zitstand, hij hield mijn infuus vast en ik mijn drain, en WONDER, ik liep! en ik liep PIJNLOOS! Tjee, zo blij was ik, maar vergat dat ik daar nog morfine had. Evengoed, ik liep sinds jaren rechtop! Echt rechtop, ik kreeg bijna hoogtevrees, zo rechtop liep ik!

Eenmaal thuis sloeg alles neer, de hechtingen waren eruit en ik was weer terug bij af. De pijn weer even hevig, bah, bah, bah! Een recidief op L5-S1, tja, zal er nooit meer vanaf komen. En soms zijn er dagen dat je bijna denkt; "voor mij hoeft het niet meer verder!" De chirurg was van plan een nieuwe OK uit te voeren, maar dat was niet mijn idee. Hij stelde toen dat gips voor, om te immobiliseren en daarop heb ik letterlijk gezegd: "Doe dat jezelf maar aan!" Ik weet niet wat er gebeurd is daarna, maar dat was het moment dat ik naar mijn lichaam begon te luisteren. En alles op alles heb gegooid om mijn rug niet langer mijn leven te laten beheersen. Doet mijn rug het niet, ok dan, de rest doet het nog wel. Armen, benen, buik namen al het werk op zich en dat doen ze nog steeds. Volledig pijnvrij zal ik nooit zijn, een 2,5 mg valium voor de nacht, af en toe een naproxen houden de pijn een beetje onder controle. De reden om dit verhaal te delen en te delen met lotgenoten is hierbij dan ook. Het is nu 2004 en ik realiseer me dat het allang redelijk goed gaat, maar dat het morgen plots weer anders zijn kan.

InnoXia ,

Beste forum leden,

Ik ben Sandy,ik woon in Overpeld ben gehuwd al 8 jaar,heb een dochter van 6 jaar Brigit en ik ben fabriekwerkster in de confectie. Ik ben nu van begin 2003 thuis gebleven met een zeer pijnlijke rug en been,ik kon gewoon niet meer op mijn been staan van de pijn,en dit van de ene op de andere dag. Ik ben bij de huisarts geweest,ik moest onder de scanner mri,met die naalden in u been,en de huisarts had gelijk met zijn vermoeden,een dubbele hernia op -L4-L5 en deze zou moeten geopereerd worden. Zou gezegd zo gedaan,ik ben bij een neurochirurg geweest,en hij heeft nog wat bijkomende onder zoeken gedaan,en ik ben geopereerd geweest begin juni vorig jaar. Alles is volgens dat schijnt goed verlopen,en ik zou binnen de 6 maand terug kunnen gaan werken,ik was al heel blij hoor,en dat ik van die pijn zou van af zijn ook. Maar de weken vlogen voor bij,en mijn pijn verbeterde niet goed hoor,vooral bij belasting. De neurochirurg zij altijd het zal nog beteren heeft zijn tijd van doen. De 6 maanden waren voor bij en ik had nog steeds veel pijn hoor,ik vond dat niet normaal en volgens de neurochirurg kon het een jaar duren,ik geloofde hem om de een of andere reden niet meer,hij wou van mij van af zijn,ik zag dat. De adviseur begon ook ongeduldig te worden had geen nieuwe bewijzen,en hij haf mij de raad bij een ander specialist te gaan dat heb ik dan ook gedaan. Deze specialist heeft mijn zenuwen ook gecontroleerd met vloeistof in te spuiten,en wat bleekt uit het onderzoek,de hernia’s waren duidelijk weg,maar ik had er in de plaats een beschadigde zenuw bij. Het kan zijn van de neurochirurg maar kan ook zijn dat de hernia de zenuw heeft plat geduwd,maar genezen doet ze nog niet. Ik neem nu pillen voor de zenuw terug te versterken en vitaminen b5000 om de zenuw ook,en binnen kort komt er een nieuw onderzoek van de zenuw hoe het er mee gesteld is. Ik voel nog niets van beterschap hoor en ik begin er voor te vrezen hoor. De tijd zal het nu wel uitwijzen wat er moed gebeuren,en ik kwam dit forum tegen en wou hier ook eens mijn ligt opsteken.

VEEL KUSJES SANDIE

Beste leden,

Ik ben Elvira,ik ben een poos niet geweest hoor,en nu ben ik terug op de forum,ik wil eerst hans en tinneke bedanken dat ze zo mooie site hebben gemaakt,ik heb er veel informatie op terug gevonden hoor,zeer goede site en forum ook hoor. Ben hier nog van een vriend van mij binnen gekomen maes,maar dat was nog op het ander forum eind vorig jaar,nu is het een heel nieuw forum vind ik tof. Ik ben nu al meer dan 10 jaar thuis met rugproblemen,ik heb nog nooit mijn verhaal gedaan en met deze doe ik dat dan. Ben voor eerst geopereerd geweest 10 jaar terug aan dubbele hernia,het was een simpele ingreep maar heb lang tijd van doen had om te revalideren hoor. En het jaar was om en ik was nog niet helemaal genezen hoor. In dat jaar heb ik dan terug toename gekend van pijn aan vallen,ze hebben mij onderzocht en vonden niets en ik had vreselijke pijnen,ik was al 20 kilo afgevallen van de pijn en woog maar 55 kilo meer. Ik heb dan een harnas gehad,in een soort been hars dat voor aan en achter aan paste en ik moest dat dagelijks dragen,ik kan er niet mee stappen dat sneed langs alle kanten hoor,het was juist goed voor plat te liggen. Ik ben daar 6 maanden verder mee gesukkeld,en ben dan naar leuven geweest,daar hebben ze mij grondig onderzocht,en het bleekt dat een zenuw vast zat door een tussen wervelschijf dat ver versleten was. Daar hebben ze dan een operatie gedaan en een stuk uit mijn heup tussen gestopt zo dat de wervels terug open waren. Dat was beter voor de pijn,als ik ruste ging het voormijn huishouden niet hoor. 2jaar later kon ik terug niet meer bewegen van de pijn die ik had hoor,het was hevig,ik heb laten onderzoeken doen ik had een hernia bij en het onderste was terug kapot plus een 2 de tussen wervelschijf versleten en een derde die afbrokkelde,het zag er niet goed uit hoor. Nu gingen ze mijn rug vast zetten aan 3 wervels en bevestigen aan 2 wervels dat waren 5 wervels die zullen vast komen te staan. Van de operatie was ik niet bang wel van de revalidatie en terecht,ik heb 2 maand in de kliniek gelegen eer ik mocht naar huis komen moest wat kunnen stappen,het heeft mij heel veel van mijn energie gevraagd hoor,ik woog maar 45 kilo meer,en moest lopende voeding tussen drinken om aan te sterken,ik heb meer dan een jaar hevige pijn had,en daar na is het menselijker geworden,maar ik kon niets meer mij niet wassen,niets in huishouden doen,ik was juist goed voor dagelijks in mijn bed te liggen,en had dan nog pijn. Na 2 jaar had ik last van mijn nek en rechter arm tot in mijn vingers ik dacht direct aan een hernia in de nek,en wat ik dacht was juist,ik had 2 grote hernia’s zitten,en ik moest er aan geopereerd worden. Ik heb het nog niet laten doen en de dag van vandaag loop ik er nog mee rond maar heb veel last het is wel dat ik maar moed liggen dagelijks anders was het een echte ramp hoor,heb enorm veel koppijn en veel pijn in de arm tot in mijn vingers. Met de rug hebben ze mij terug open gedaan om dat ik zo veel last heb in mijn been en er zaten zenuwen vast gegroeid hebben ze vorig jaar terug los gemaakt,gevolg ene zenuw die geschonden is en daar door nu trek met mijn been,het was een moeilijke operatie hoor. Nu zit ik nog met mijn nek dat ik ga uitstellen zolang ik kan hoor,ben bang dat mijn arm zou lam zijn hoor,daar om wacht ik tot ik niet meer kan. Mijn medicatie is valium 20mg per dag,200mg morfine pillen,en dalfagan codiene,een slaappil half 1en1/2,en soms inspuitingen met cortizone in de nek voor de meeste en ergste pijn,en daar bij heel veel liefde van mijn man er bij,dat doet ook wonderen hoor,ben blij dat ik zo een goede man heb hoor.
Ik wens iedereen nog het beste op de forum en niet te veel pijn.

Groetjes Elvira, etterbeek.

hallo allemaal

ik kijk hier al een tijdje rond, maar had misschien nog niet de moed om mij voor te stellen, sorry daarvoor. mijn naam is Regine, nickname Ninatje, ik ben 44 jaar en heb 3 kinderen Alexis 19 , Bastien 17 en Clara 12 jaar en een super lieve vriend! we wonen in middelkerke. nu kort mijn verhaal.
ik heb al lang rugproblemen. in 1993 ben ik geopereerd geweest aan een hernia l4/l5. was heel goed daarna. in 2000 was er opnieuw een hernia l4/l5 , littekenweefsel en slijtage op verschillende niveaus. dus hebben ze l4/l5 vastgezet. was daar achter maar korte tijd redelijk. opnieuw pijn in rug en benen. doktor wilde mij niet ernstig nemen, zei ga naar kine. maar dat hielp niet! ik ben dan naar een ander specialist gegaan en die heeft een punctie (weet de naam niet meer) in rug gedaan en gezien dat vastgezette wervels teveel druk maakten naar boven dus l3 was ook kapot en vijzen waren los!! in 2002 heeft hij dan vijzen vervangen in l4/l5 en l3/l4 ook vastgezet via rug en tussenschijf weggenomen en kooitje met botsnippers gezet via buik, niet aangenaam hoor. achter revalidatie kon ik zelf weer gaan werken. is nu vanaf de lente dat ik voel dat mijn benen weer niet in orde zijn. in juli ben ik nog geopereerd geweest aan een nekhernia c5/c6, ook vastgezet maar is oké. ik lees dat veel van jullie nog veel meer afzien dan ik. ik wil er niet aan toegeven en toch door die knagende pijn in benen gaat mijn energie langzaam weg. ik neem nu neurontin , doktor zegt rug is stabiel, zijn neuronpathische pijnen..... afwachten... ik ben blij dat ik het forum gevonden heb, bewonder velen van jullie en wens jullie allemaal veel sterkte

Lieve groetjes Ninatje

ps. sorry voor schrijf-fouten, ben duitse en nederlands schrijven is niet zo simpel voor mij

Mijn verhaal.

Hallo,ik ben geopereerd geweest aan mijn rug en dat was een grote ingreep hoor,ik heb na 4 jaar pijn en 2 andere ingrepen die mij niet helpt deze operatie dan laten doen. Ik kon het niet meer houden van de pijn,in mijn rug en been,de pijn was zo enorm. Ik heb lang getwijfeld of ik deze operatie wel zou doen ze gingen 5 wervels vast zetten en ging minimum 5 uur operatie zijn wat niet niks is. Maar na rijp beraad heb ik het toch maar ge dan slechter kon het niet meer worden,dan het nu al was. De operatie dag,is aan gebroken,ik was er al om 7 u en ik was heel zenuwachtig,hadden ze daar gezien,en hebben mij een pilleke gegeven om wat kalmer te worden en dat lukte ook nog. Om 9u hebben ze mij komen halen en om 10 u ben ik in slaap gedaan,en ik ben wakker gemaakt geweest ik de operatie kamer om 16u30,ik was verschoten,en ben toen terug in slaap gevallen. De operatie heeft 6u1/2 geduurd dat was niet niks,en ze zijden dat alles oké was. Heb dan 2 dagen moeten verblijven,in de recuverie kamer en heb daar verdooft gebleven tegen de pijn,ik heb geen pijn gevoeld ze waren dag en nacht bij mij. Mijn ventje mocht niet lang bij mij blijven,en ik zag dat hij er van aangedaan was,dat herinner ik mij nog heel goed hoor. De 3 de dag mocht ik naar mijn kamer was verlost van de machines. Mijn ventje was blij dat hij mij eens langer kon zien,ik heb tegen de avond al veel meer pijn gekregen,de dosis waren verlaagt. Ik heb daar 4 weken gelegen veel afgezien,en met de revalidatie veel gezweet,ik mocht pas naar huis als ik een paar passen kon stappen,het heeft mij heel veel tranen en zweet gekost. Thuis stond het bed al klaar in de living met een bedtafel er bij en daar op een nieuwe laptop van mijn ventje,voor dat ik toch niet aan de computer kon zitten,wat lief van hem vind ge niet. Heb thuis ook nog lang over gedaan voor te staan waar ik nu sta,ik ben nu al 19 maand geopereerd en lig nog in bed,ik kan wat stof afdoen wagen kan ik niet meer rijden,mijn eigen kleden gaat ook nog niet. Ik zal niet beter worden dan hoe ik nu ben,ik heb van over 2 maand 80 procent invalide en 14 punten voor zelfredzaamheid dus weet ge ook vlug wat ik maar kan. Mijn pijn gaat het is volgens de dagen de een wat beter dan de andere. Ik neem nog MS Contin tussen de 100 goede dag en 200 slechte dag,en nog spierontspanner,slaappil,en bij erge pijn een inspuiting. Ik zal voor heel mijn leven invalide blijven,en dat vind ik jammer gezien mijn ouderdom,ik heb wel een schat van een man en nu ook een goede vriendin bij Hilde die mij heeft geďnformeerd langs de pijnkliniek om van dit zeer goed forum,en zeer goede site van ruginfo. Ik heb foto’s van mijn rug opgestuurd naar hans ik hoop dat hij ze kan plaatsen,als er nog vragen zijn antwoord ik wel.

Groetjes Liesje,

Beste forum leden,

Ik ben Tanja vermeiren,en woon in heldergem,ben getrouwd en heb 2 kinderen een zoon hans 12 jaar en een dochter An 10 jaar en ze leren heel goed in school.

Nu over mij zelf,ik sukkel al 20 jaar met mijn rug de eerste maat was in 1985 dat ik ben geopereerd in het UZ van gent voor een hernia L4-L5 deze zou moeten geslaagd geweest zijn volgens de neurochirurg zijn eerste bevindingen. ik was natuurlijk heel blij en opgelucht dat ik na 3 maanden terug zou kunnen gaan werken,ik confectie fabriek in Aalst want ik deed dat werk heel graag. Na enkele dagen mocht ik rondlopen,en na een week mocht ik naar huis gaan. Nu de revalidatie liep niet zo vlot gelijk ik en de neurochirurg verwachten,ik ben na 5 maanden,terug kleurstof in gespoten in mijn zenuw banen wat bleekt dat de zenuw nog steeds was beschadigt. Volgens de neurochirurg had ik te lang gewacht van mij te opereren en daar door de zenuw te fel beschadigt. Ik ben na een jaar terug gaan werken van in eind 1986 heb ik gewerkt tot eind 1998,dan ben ik thuis gebleven en ik was een vrak en heel veel pijn het kon niet meer zijn. Tijdens de jaren dat ik gewerkt heb ik geen dag zonder pijnstillers geleefd,ik had ook dagelijks pijn,ik kreeg 2 maal per week inspuitingen,van alle soorten medicatie om het te kunnen uit houden,ben verschillende malen eens voor een maand thuis geweest dat ik het niet meer kon uithouden het was een erg droevige tijd. Ze hebben in 1999 terug een hernia ontdekt op L5-S1 deze is verwijderd en ook zenuw beschadigt de neurochirurgen konden niets meer voor mij doen. Ik ben dan terecht ge komen in pijnkliniek uz gent,daar hebben ze mij 20 tal inspuitingen gegeven epidurale zenuw blokkades,alles wat ze konden doen,in het jaar 2000 hebben ze mij een neurotimulator ingeplant tijdelijk wat verzachting hebben maanden aan regelen geweest. Ze hebben de elektrode verplaats het was wat beter niet voor op te stoefen. Na een jaar durogesic pleisters te hebben geplakt tot 175 mg,en MS contin,en inspuitingen 2 per dag tegen de pijn,en ik was nog razend van de pijn wist niet meer wat te doen,niets hielp nog. Dan is er besloten een morfine pomp te plaatsen in 2002 in januari en de test was heel goed ik was een ander persoon. Voor de definitieve inplanting hadden ze een ander katheter geplaatst want deze was stuk. Tot op de dag van vandaag zijn ze nog aan regelen bijwerken ze krijgen het niet meer goed,gelijk de proef ik denk het dat het komt door de katheter dat ze hebben herstoken hebben. Moet wel zeggen het is niet gemakkelijk met die zenuw beschadiging. Mijn schoon zuster hebben ze de rug vastgezet op 4 wervels ze heeft een jaar thuis geweest en nu kan ze terug alles haar wervels zijn goed hebben terug mooie openingen en er let haar niets meer en ze doet zij van alles ben ik jaloers op hoor. Ik moet wel zeggen dat bij mij is vastgesteld al sinds een jaar dat de L5-S1 op elkaar zitten,er zou iets moeten tussen komen het is bot op bot en daar door ook nu hevige pijn. Maar ze kunnen niet opereren langs de buik mijn stimulator zit daar en mijn pomp. En de achter zijde gaat ook niet door de katheter. En ik zelf wil geen operaties niet meer ben het beu,het is mij beu in die klinieken te zijn. Ik had beter het zelfde voor gelijk mijn schoonzuster deze is goed,we gaan naar de zelfde neurochirurg,en hij zegt dat ik meer pijn hebt door de zenuwbeschadiging en kunnen er niet veel aan doen en nu met die wervels op een ook niet beter om hoor. Ik vraag mij af of ik alleen ben die zoveel tegen slag heb of er nog mensen zijn,Annie heeft mij dan verteld over het forum en de site ruginfo dat ik heel goed vind trouwens,ik heb van mijn man een nieuwe laptop had en op een bedtafel en zo kan ik nu ook op het internet,heb een lieve man. Ik lig dagelijks in het bed ik kan niets doen of moed het dagen lang bekopen,ik vind dit heel erg en hoop dat ze vlug iets kunnen veranderen in mijn leven.

Groetjes aan iedereen en ik vind het hier tof.

Hallo,

Op vraag van Hans stel ik mezelf even voor: formeel is mijn naam Lambert Van Bost ,what's in a name, maar voor de vrienden en lotgenoten mag het Bik zijn. Wat betreft hetgeen mij is overkomen zal ik zo kort en zo chronologisch mogelijk zijn. Het was een mooie dag in mei 1998, een maandag, en was aan het werk in wetteren, plaatsen van el.kabels van 120mm˛. Toen mijn collega en ik een 2˛ rol wilden neerzetten hoorde ik een doffe "knak" en het was gebeurd. Pijn tot en met... maar het werk moest af tegen woensdag. Heb dit gemeld aan dienst personeel en de dag daarop schriftelijk aangifte gedaan, gelukkig maar. Daarna werk verder afgewerkt, in welke lichamelijke omstandigheden moet ik er zeker niet bij vertellen, onmogelijk om normaal te functioneren. Woensdag : osteopaat gezien in het UZ Gent. Behandeld links en voelde mij goed. Vrijdag rechts behandeld weer o.k. Zondag daarop, gewandeld met mijn husky, geen probleem. Maandagmorgen daaropvolgend: geen mogelijkheid mij te bewegen zonder pijn. Huisarts laten komen, inspuiting, dubbele, met voltaren, was er eventjes niet goed van. Op vraag van arts naar de spoed gebracht UZ Gent, en toen zijn we in het circuit geraakt van de rugpatiënten. 6 weken platte rust, geen beterschap. Foto's met contrast, vaststelling hernia ter hoogte van L3/L4/L4/L5 En herniatie op niveau L2/L3 EN L5/S1.Nou kan er nog eentje bij? Operatie van hernia’s met laminectomie ( volledige verdoving )17/07/98.Laminectomie is het verwijderen of omklappen van de achterste wervelboog, kan men beter aan de hernia. Terug aan het werk eind augustus en pas pijn vrij begin december. Begin 1990, werken aan de c.v. materiaalkoffers gedragen naar boven en ja hoor het was weer van dat. Pijn linkerbeen. Binnen in het U.Z. foto's met contrast ,radiculair. Epidurale inspuitingen 3 x ( was toen 3 sessies ).Geen beterschap. Naar de pijnkliniek dan maar. Opname van 21 dagen voor onderzoeken. Opnieuw contrast onderzoek, epidurografie en weer 3x een epidurale inspuiting. Niet goed he, oké we gaan u een neurostimulator geven. Goed resultaat Plaatsen van proefelektrode en proefstimulatie( lokale verdoving) .21 in het UZ. Definitieve plaats in van stimulator op02/01/91( lokale verdoving ). 21 dagen UZ. 2 jaar later : plaatsen van 2é stimulator.( lokale verdoving )10 dagen UZ. Tussendoor nog een ingreep voor intramusculair lipoom rechterschouder. In dit jaar ,93 dus, een myolografie in de pijnkliniek, weer contrast in de epidurale ruimte, was niet helemaal zoals het moet, resultaat 27 uren plat gelegen. Op 01/02/94 weg name stimulator en elektrode ingevolge besmetting van het O.K.( volledige verdoving ) Op 01/05/94 plaatsen van 3é stimulator en elektrode doch deze maal niet via de epidura maar chirurgisch ( lokale verdoving) en met weer een laminectomie, voila weer wat bot minder. Pijn komt terug in 95.Pijnkliniek. Facetinfiltratie's Nog maar eens infiltreren( zijn dat spionnen misschien? ) Geen resultaat. Pijnkliniek 95: coagulatie op niveau L4/L5. Nog maar eens coaguleren op zelfde niveau. Jaar 1998.Geen beterschap. Dan maar naar de neurochirurgie. Weer een myolografie. 02/02/98 Hernia op L4/L5? dissectomie. 04/02/98 plaatsen 4é stimulator. Tamelijk pijnvrij. 10/04/2000 plaatsen van 5é stimulator. 30/07/2001 plaatsen van 6é stimulator. 13/09/202 plaatsen van 7é stimulator. Door E.M.P. ELECTRO MAGNETISCHE PULS ( BLIKSEMINSLAG 4 HUIZEN VERDER) stimulator kapot. Pijn in rechterbeen nu. Nog maar eens een myolografie. Vastelling, wat denkt je? ne hernia! Op 27/01/2003 hernia operatie.( disectomie, laminectomie ) Ik denk dat ze er soep van maken. Nog geen beterschap. 04/02/2003 CT scan, en ook op 06/02/2003. Denk dat ik fotogeniek ben. 12/02/2003 pijnkliniek , een infiltratie. 26/02/2003 myolografie en CT scan. Pijnkliniek. 23/03/2003 coagulatie op L3/L4/L5. Op 23/10/2003 binnen via spoed, ondraaglijke pijnen in beide benen en lage rug. 29/10/03 infitratie zenuwwortel L5 ( NOOIT LATEN DOEN!VERSCHRIKKELIJK ) Besluit van de neurochirurg: plaatsen van een dubbele elektrode( 8 polige ) en bijhorend stimulator. 30/11/2003 plaatsen van proefelektrode. 10/12/2003 definitieve plaatsing van elektrode. Stimulatie niet op de juiste plaats. 04/01//2004 herpositioneren van elektrode, niveau hoger. Stimulatie O.K. Ontslag op 13/02/2004. Zal nog meerdere malen binnen moeten voor vervangen van stimulator. Voila tot hier mijn relaas. Geeft de moed niet op en tot wederhoren .

Groetjes Lambert

Beste Leden.

Ik ben Rosette en ben hier nieuw weet nog niet zo goed mijn draai Mijn verhaal in het kort,het begon al in 1991, ik heb mij de eerste maal laten opereren in in mijn rug in 1994 de tussenwervelschijven van tussen ,ze hebben ze vastgezet met schroeven en een plaatje,de eerste 3 maanden leek het beter te gaan,maar dan begon het opnieuw,altijd ontstekingen Het jaar nadien dag op dag 2de maal geopereerd de schroeven plaat uitgedaan,en nog niet beter,in 1996 het niveau hoger vastgezet,weer een tijdje goed,dan begon het weer met ontstekingen, hebben ze er weer alles uitgehaald,dat was in 1998 en sindsdien is de pijn in mijn rug bijna ondraaglijk Ondertussen ben ik de 1de maal in 1997 geopereerd van 4 hernia's in de hals,ook met een plaatje vastgezet,en in 2000 een 2de maal van hernia,dat is tot nu toe draaglijk van de pijn Ondertussen heb ik nogal operaties ondergaan 'k zou zeggen te veel om op te noemen 13 in totaal Ik ben ondertussen al ontelbare keren naar de pijnkliniek geweest maar met weinig hulp Nu behelp ik mij met morfinepleisters en medicatie met morfine en valtran druppels Maar gelukkig heb ik nog een heel lieve man die goed voor mij zorgt en het huishoudelijk werk doe Zo dat was mijn verhaal in het kort.

Groetjes Rosette ,11-11-04

Beste leden,

Ik ben hier nu nog even terug,ik heb op dit nieuwe forum nog niet geweest,ik denk dat iedereen mij nog kent van vroeger mijn verhaal staat nog bij leden vertellen. Ik ben er toen opgekomen en ik zat helemaal in de put en jullie hebben er mij dan uit geholpen. IK heb aan hans gevraagd of dat hij mijn verhaal nog heeft van de vorige forum,daar had ik mijn verhaal geplaatst,en hans heeft laten weten dat het met het over zetten naar deze forum een paar zijn verdwenen. Dus hier ga ik op nieuw.
Ik ben elke,mijn nicname is elkeclub dat is nog van op clubs.Ik ben gehuwd en heb een zeer live man en een dochter van 12 jaar ann. Het is bij mij begonnen gelijk bij zo velen denk ik met een hernia,en het was direct een dubbele op L4-L5. Deze is verwijderd geweest operatief,en was volgens de artsen goed gelukt,na 6 maanden blijkt het nog niet goed te zijn. Volgens het onderzoek een zenuw dat geschonden door de hernia. 5 Maand later terug hernia op L5-S1 deze is zo vlug mogelijk verwijderd om geen blijvende schade te hebben aan de zenuw. Het jaar nadien tussen wervel schijf versleten -L4-l5 hebben ze een stok bot in gestopt en het weefsel van rond de zenuw gedaan. Was tijdelijk wat beter voor een jaar dan hebben ze gezien dat ik nog een hernia had op L3-L4 en een gebroken tussen wervelschijf dat het gevolg was vermoedelijk van een ongeval en dat nu nog maar zicht baar was. Ze hebben dan besloten om alles vast te zetten van op S1 tot L3-L2 en de openingen goed tussen de wervels te maken. Deze operatie is gebeurt geweest en toen 3 maand daar na heb ik een depressie had en ben ik op jullie vorige forum gekomen,en hebben jullie mij terug uit de put gehaald en ben ik stabiel gebleven tot dat jullie verhuist zijn naar die deze forum. Dan heb ik in de kliniek gezeten ook voor mijn depressie,nu ben ik terug stabiel,maar mijn rug nog niet. Ik lig dagelijks in bed,ik heb veel pijn als ik oploop door de zenuw dat voor altijd geschonden is. En ik ben ook niet zo goed met die wervels vast te zetten ik heb er problemen mee,ik kan er niets mee doen in het huishouden. Er zijn dagen dat ik enorm veel pijn heb zowel rug als been tot in de voet en tenen,komt voort van die zenuw kunnen er niets aan doen. Dus ben ik een chronische pijnpatiënt die dagelijks in een bed lig en niets nuttig kan doen,en ik vind dat heel erg,nu moed ik nog naar de pijnkliniek gaan om te zien wat ze kunnen doen,ik neem te veel medicatie volgens de heren chirurgen maar zie voelen niet de pijn die ik heb. Ga wat lezen op forum kijken wie ik nog ken.

Groetjes Elkeclub

hallo iedereen,

ik heb eerst veel gelezen op het forum. ikzelf ben geplaagd met een hernia ( met verlammingsverschijning been).vooraf veel lumbago gehad einde november 04 ben ik opgenomen ze zeiden me normaal is dat direct opereren. we kunnen het proberen met baxter en epidurale en inderdaad na 4 dagen mocht ik terug naar huis. maar nu komen de klachten terug. ben terug geweest en de dokter heeft mij doorgestuurd naar een chirurg om te operen. deze heeft mij uitleg gegeven van 2 mogelijkheden.
1. gewoon de hernia weghalen operatie rug.
2. de hernia weghalen en een prothese steken operatie aan de buik.
ik weet echt nog niet wat doen ( zo kan ik wel niet verder lopen )

groeten marleen ,