Beste Forumlezers
Mijn verhaal begint 8 jaar geleden moest ik geopereerd worden aan een hernia ik kon de pijn niet meer houden. Tijdens die operatie is er een zenuw afgesneden en een beschadigt de hernia was er uit maar mijn zenuw was ook af gesneden en daar van heb ik last in mijn been de specialist heeft het toegegeven ik heb een XXXXbedrag schade vergoeding had maar daar mee was mijn pijn niet weg ik ben dan behandeld geweest in de pijnkliniek door een proefstimulator was niet goed tegen de pijn werkte niet.IK lag alle dagen in de zetel en ik kan niet veeldoen dan morfine nemen voor de pijn waar ik veel van slaapte.3 jaar nadien kreeg ik pijn in mijn andere been terug onderzoeken en het bleekt ook een hernia te zijn die drukte op een zenuw ik moest terug geopereerd worden ik was vreselijk bang ik heb bij een ander specialist geweest en deze heeft de hernia verwijderd en als ik wakker worde had ik enorm veel krampen in mijn benen en ze wisten niet wat het was,na een week was het wat verbeterd dan zat ik met een besmetting heb ik nog 3 weken daar gelegen eer ik mog naar huis gaan.De pijn is stillekes uit mijn een been gegaan het ander been was gelijk gebleven ik stond nog altijd op morfine.Nog geen 6maand daar na zakte ik ineen en ben ik naar spoed gevoerd ik was door mijn rug geschoten mijn tussen wervel schijf was kapot en dat drukte tegen de zenuwen. De tussen wervel moest verwijderd worden en ze gingen er een stuk bot tussen steken en vastzetten. De operatie werde uitgevoerd en toen ik wakker worde waren mijn benen gelijk verlamd,ik moest mij daar geen zorgen om maken het gevoel zou terug komen en na enkele uren begon het ik heb nog een heel eind moeten afleggen eer ik terug de oude was,maar ik ben nooit de oude terug geweest ik zit daar nu ook met pijn in mijn rug die niet meer weggaat en ze zouden me nog eens open doen maar ik wil niet meer ik lig alle dagen neer hoe mijn leven vroeger was te denken en met morfine pillen.In de pijnkliniek willen ze wel een morfine pomp in plaatsen maar ik weet het niet het zou verbeteren de pijnt maar ik zou altijd mijn pomp gaan moeten aan vullen daar ben ik nog niet uit ik doe mijn verhaal aan de mensen die ook hele dagen neer liggen dat ze niet moeten denken dat ze alleen zijn hoor we moeten er ons bij neerleggen we kunnen niets anders meer .
GROETJES EN MOED AAN ALLE CHRONISCHEPIJNPATIENTEN EN LEEF VAN DAG TOT DAG

VAN EEN VRIENDIN VAN HANS VERA

MIJN RUGVERHAAL VAN SANDY,
IK WIL EERST MIJN MAN BEDANKEN DIE ZOVEEL VOOR MIJ GEDAAN HEEFT HIJ IS DE LIEFSTE MAN.
Mijn verhaal begint 10 jaar geleden,ben ik opgestaan met vreselijk veel pijn rug en been de huisdokter heeft mij direct doorgestuurd naar de kliniek. Daar hebben ze onderzoeken gedaan en wat bleekt een hernia die moest verwijderd worden.De afspraak werd gemaakt om de hernia te verwijderen na de operatie ben ik een tijdje beter geweest.Na een jaar had ik weer hevige pijn ik kon niet meer rechtstaan of ik moest in de kliniek blijven en na veel onderzoeken bleekt het een tussen wervel schijf die al versleten was daar ben ik doorgezakt en de wervels zaten op een ik kon kiezen laten vastzetten met een stuk bot er tussen of een nieuwe tussen wervelschijf er tussen plaatsen of dat was iets heel nieuw en werde goed aan geprezen het zou veel beter zijn voor de patiënt na overleg met mijn man werd besloten om dat in te planten voor dat het beter zou zijn voor de patiënt.De operatie was goed verlopen ik mocht na een week naar huis maar het is nooit niet meer goed gekomen gelijk het was dat is normaal zie de neurochirurg. Hoe langer die schijf daar in zit hoe meer last ik kreeg ik heb er nooit niet kunnen mee werken maar nu kan ik ook mijn dagelijks werk niet meer mee doen. Ik heb het laten onderzoeken in een andere kliniek en wat blijkt dat er een zenuw is afgesneden en dat er zenuwen vastgegroeid zitten in de vergroeiingen en daar kunnen ze niets meer aandoen.IK had vroeger veel vrienden veel bezoek thuis dat is allemaal gedaan ik heb juist mijn man die me helpt en voor te kuisen komt er iemand alle weken maar mijn man doet veel hoor.Ik kleef al 2 jaar durogesic pleisters tegen de pijn en neem ook nog pijnstillers ik kan niets meer dat doet zeer aan u hart hoor als u niets meer kunt doen dat kunt u maar beseffen als u daar ook alle dagen licht en ik vind het jammer dat mijn vrienden mij hebben laten vallen het is nog niet slecht genoeg dat u dat ook allemaal kwijt bent en volgens dat ik lees ben ik niet alleen die dat tegen komt. aan alle rug leiders het beste gewenst en houd de moed er in.

GROETJES SANDY(DOLLY),

Beste forumlezers hier mijn verhaal over mijn rug.
Ik ben Maes ik woon in ternat en ik ben gelukkig gehuwd met martin, we hebben geen kinderen wel een hond en een papegaai. Mijn verhaal van mijn rug speelt zich af in het UZ in Brussel waar ik in behandeling ben geweest.In het jaar 2000 was ik aan werken aan mijn eigen huis op een zaterdag en na de middag krijg ik een scheut in mijn rug en ik kon niet meer verroeren. Mijn vrouw heeft mij plat gelegd met een gebuur in de wagen en naar de dienst spoed gereden.Daar heb ik nog een uur gelegen tot het aan mij was de dokter heeft direct foto’s laten nemen en mij onder zocht en een inspuiting tegen de pijn gegeven ik moest in de kliniek blijven er zouden maandag nog proeven te wachten staan ik ben naar een kamer gevoerd en daar krijg ik regelmatig zakjes aan het infuus tegen de pijn en ik had ondertussen pijn in mijn links been ook gekregen.De maandag heeft de dokter van neurochirurgie bij mij geweest en gezegd dat ik onder de mr en met mijn been een emg laten maken dat werde dezelfde dag gedaan,en s'avonds was de dokter er al met de uitslag het was een hernia op L4-L5 en dat zou moeten geopereerd worden en dat zou de woensdag voormiddag gebeuren nu had ik nog tijd om mij op te jagen tot de woensdag.De dag zelf stond ik om 9 uur opgeschreven en ik was al om 8U30 in de operatiezaal dat was vlot gegaan direct aan mij dacht ik, ik hoor de chirurg binnen komen en mijn naam afroepen en ik was al in slaap. Toen ik wakker werde had ik krampen in mijn links been en ook suf en had geen pijn de arts zegde dat alles goed verlopen was ik mocht naar mijn kamer eens op de kamer begon de pijn geweldig in mijn rug ik belde en ze waren er al met een zakje aan het infuus te hangen.De dag nadien mocht ik al eens op staan dat ging buiten die kramp in mijn been de arts zij dat gaat over .Na 5 dagen mocht ik naar huis en 3 weken later op controle terug gaan.Mijn vrienden hebben aan mijn huis nog verder gedaan er moest niet veel meer gebeuren. Na 3weken naar de controle alles bleek goed te gaan.De volgende weken kreeg ik meer last ik liep al eens meer op en eens boodschappen doen,ik belde de arts en ik mocht de zelfde week nog bij hem gaan volgens de arts was alles normaal,maar hij heeft nog een mr laten nemen,de week nadien terug bij hem en alles was normaal hij zij nog wat geduld en rusten zo gezegd zo gedaan.Na 6 maand na de operatie verbeterde dat nog niet ik kon mijn werk niet meer had veel pijn en de arts stelde mij voor om naar de pijnkliniek te gaan.De eerste maal dat ik ging was het wat praten dossier opstellen en ik mocht de week nadien achter een epidurale inspuiting gaan en ik moest er 3 krijgen na de eerste voelde ik beterschap en na de 3 was het gedurende 3 tot 4 maand goed niet voor te werken maar als ik mij kalm houd was ik veel beter .Ons huis hebben we verkocht en we wonen nu op een appartement dat ik geen werk meer heb in de hof.We zullen zien hoelang dat de inspuitingen nog werken want de tussen tijd van goed zijn begint te verminderen het is maar 2 maand meer dat ik goed ben maar het gaat nog,voor de toekomst zal ik moeten afwachten wat het word gelijk bij veel mensen denk ik.

Groetjes aan de leden Maes,Ternat.

BESTE PROTHESE DRAAGGERS
Ik heb ook een prothese laten steken vorig jaar in juli,het is ook geen groot succes hoor ik kan enkele dagen goed zijn en dan bij het minste dat ik mij verrekt of draai schiet het dan terug in die pijn.Dan moet ik bijna14 dagen liggen en pijnstillers nemen en dat komt terug beter ,de chirurg zegt dat de prothese wat los zit en dan een beetje tegen de zenuwen gaat drukken die de pijn veroorzaakt.Hij wil mij opereren om het te proberen terug wat vaster te zetten,maar ik wil nog niet ik wacht nog af of ze geen oplossing gaan vinden voor deze problemen ik hoop dat ze het ooit iets kunnen goed aan doen,nu zo ik geen meer plaatsen het was op de L5-S1 en dat kon vast gezet ook worden in plaats van die prothese en was ik veel beter geweest.Gekend dat de dokter overtuigd u daar van dat het iets nieuws is en dat het de beste methode is maar spijtig genoeg is het zo niet afgelopen.Er zijn wel mensen die er goed mee zijn maar deze mensen moeten nog afwachten hoelang dat het gaat mee gaan daar is niemand zeker van,de eerste zitten er een 10jaar of iets langer in,ik hoop het dat ze lang mee gaan want anders gaat er veel miserie zijn aan deze ruggen die een prothese hebben.Er zo eens een deftig onderzoek moeten komen wij er goed van is en wie niet aan wat ligt dat aan de schade dat u hebt aan de rug,of is het dat sommige neurochirurgen zijn dat geen goed werk afgeleverd en die de prothese niet goed kunnen plaatsen dat kan ook,ik ga er mee stoppen straks denken er nog dat ik kan zagen.

Ik wens iedereen het beste toe een groet diana 1

HALLO FORUMLEZERS,
Ik ben dirk ik ben 44 jaar en gehuwd wij hebben geen kinderen mijn nicname is pijn en dat is zo maar niet gekozen hoor,ik was vroeger ook bij clubs het is daar om dat ik hier al namen ben tegen gekomen die ik ken. Bij mij is het 10 jaar geleden begonnen met een hernia op L4-L5 deze hebben ze verwijderd en de pijn is gebleven ik heb alles geprobeerd tegen de pijn en niets help of morfine dat hield de pijn wat tegen. Er werde verder onderzoek gedaan ik had op L5-s1 een tussenwervelschijf die versleten was en ik had ondertussen nog een grote hernia op L3-L4.DE pijn kwam daar door werde gezegd en ze stelde voor om de hernia te verwijderen en daar na gingen ze de L5-s1 vastzetten met een Cage en opvullen met bodsnippers. De hernia werd verwijderd en mijn een been mijn links was aan slepen van als die operatie gedaan was en ik had daar ook veel pijn ik kon niets doen of liggen en morfine nemen. DE andere operatie werde ook gedaan aan de L5-S1 wede vast gezet door Cage en bod. Deze hebben ze moeten verwijderen werde afgestoten en het zat los,daar hebben ze dan een plaatje opgezet met bouten en een ijzer stuk tussen geplaatst. Daar heb ik ook nog veel pijn in,en mijn been hebben ze een zenuw afgesneden het is daar om dat mijn been sleept. En op het ander gedeelte zijn mijn zenuwen beschadigd en altijd die pijn is niet voor uit te houden. IK ben naar de pijnkliniek geweest die mensen hebben hun best gedaan van epidurale tot een proefinplanting voor een neurostimulator was ook niet goed,en er bleef nog over een morfine pomp heb ik nooit niet gewild ik ben te jong; MAAR ik neem alle dagen 300MG MORFINE om wat minder pijn te hebben en ik lig nog neer in de living op een bed. Ik zal binnen enkele jaren toch nog een morfine pomp laten plaatsen. Er zijn dagen dat ze mij niet moeten wassen dat ik te veel pijn heb en dan zijn er dagen die wat beter zijn dat noemen ze een pijnpatiënt heel mijn leven naar de vaantjes door die domme rug en de pijn en veel hulp heb ik niet meer van de familie en vrienden kwijt,mijn vriend is de huisarts en mijn vrouw dat heeft ze ook niet verdiend om met mij opgescheept te zitten,maar ze zegt kon ik ook geweest zijn dat weet u niet in het leven. Ik heb veel dagen dat ik in de put ook zit hoor het is een moeilijk leven en dat u familie niet meer ziet is het ook niet gemakkelijk mijn vrouw zorgt voor alles nog nooit heeft er iemand gevraagd gaat het daar neen,ik neen nu nog een tablet morfine want ik heb mij overtroffen voor te schrijven,een mens moet tevreden zijn in zijn toestand en zich erbij neerleggen.

Groetjes aan de leden geschreven door pijn en met pijn

Beste vrienden,en forumlezers
IK heb ook sudeck in mijn been en ze hebben er verleden jaar een neurostimulator ingepland het is beter met die stimulator,maar ik heb ook nog problemen aan mijn rug,ik ben al eens geopereerd geweest voor een hernia met blijvend probleem. lk heb nog steeds last op deze plaats ze hebben er kleurstof ingespoten en het blijkt dat er een zenuw is beschadigt daar kunnen ze niets meer aan doen. Over 10 jaar hebben ze een versleten tussenwervel van tussen gehaald en hebben daar een blokje tussen gestoken met botsnippers de eerste 6jaar was dat goed en dan begonnen de problemen terug ik kreeg daar terug pijn in maar was wel een ander gevoel van pijn. Ze hebben het onderzocht en gedaan en nu zijn ze te weten gekomen dat die blokjes beschadiging hebben aangebracht op de wervel daar boven van de druk van dat blokje en is nu los komen te zitten en het duwt achter aan tegen een zenuw daar door die pijn die ik nu hebt. IK zou terug moeten geopereerd worden om er alles van tussen te doen en ze denken aan een prothese Voor het te vervangen of te wel vast zetten van de rug ze zijn er nog niet uit wat het beste zou Zijn. Aan mij hebben ze nog niets gevraagd wat ik er van denk,ik heb er precies niets aan te zeggen.IK heb mijn papieren en verslagen en mijn fotos ik ben daar naar een ander dokter geweest in een andere kliniek,en die wist mij te zeggen dat het blokje een cagke dat hij er tegen zegde er niet goed is ingestoken geweest is en dat er daar door de schade is toegebracht lk vraagde hem wilt u dat op papier zetten en dat wilde hij niet voor geen last te krijgen met zijn collega’s. Hij stelde voor om alles vast te zetten dat was volgens hem de beste remedie hij zij ook dat ik nog een andere arts kon raadplegen voor zijn verhaal te bevestigen.Ik ben naar huis gekomen enik weet niet wat ik ga doen,ik denk dat ik nog een arts ga raadplegen u hoort het nog wel.

NOG VEEL LIEFS KAREN

Hoi,lotgenoten
Mag ik mij voorstellen,mijn naam is Jeannine 46 jaar wonende te edegem(antwerpen)ik heb al 15 jaar last van mijn rug ,en nu reeds 3 jaar op invaliditeit .Ik ben reeds 2 maal geopereerd ,het lS volledig misgelopen na de eerste operatie ik werd wakker en mijn rechtse been was gevoelloos,nu nog steeds,bij de laatste operatie zijn de wervels vastgezet,Ik heb nog heel veel pijn en kan maar met korte stukjes stappen en dan nog zeer traag,in mijn huishouden doe ik zelf niets meer maar heb gelukkig een hele goede man ,die 19 jaar ouder is dan ik,wij hadden onze toekomst wel een beetje anders voorgesteld,nu begin ik mij er stilaan een beetje bij neer te leggen maar heb een zware depressie achter de rug.Ik heb van medicatie de hele lijst gekregen niets hielp,dus opereren wat vind ik niet veel hebt maar ja ge doet alles wat ze zeggen.met de durogesic pleisters ben ik moeten stoppen van de nevenwerkingen, nu krijg ik MS.Contin 30 mg 2x daags,en als ik niets doe en veel lig is het redelijk te verdragen het hangt af van dag naar dag,de dokter wil een morfinepomp laten plaatsen ,maar ik hoor hier precies niet het gewenste resultaat van ge blijft nog altijd pijn hebben ik denk dat ik dan precies het laat zoals het nu is ik ben er nog niet uit.ook moet ik heel de dag een korset dragen anders kan ik helemaal niet stappen,s'nachts moet ik mij gelijk inbouwen met speciale kussens waar ik dan tussen lig .mij benen kan ik in bed ook niet strekken want dan verga ik van de pijn Ik denk dat ik zo een beetje het voornaamste heb verteld veel goeds is het wel niet maar ja een mens moet al blij zijn met wat hem nog rest en proberen er het beste van te maken wat verdomd heel moeilijk is ik denk dat ik nooit zal kunnen aanvaarden dat ik niet meer word zoals vroeger ik ga nu stoppen tot volgende keer en het beste aan iedereen en niet te veel pijn.

Jeannine verscheuren

Beste Forumlezers,
Mijn naam is mark en ik ben geboren in. Brussel,ik ben gehuwd en ik heb 1 zoon en mijn nickname is rugpatiënt niet voor niets. IK ben in 1997 beginnen sukkelen met mijn rug en beide benen die ook uitstralingslast hadden,ik ben naar Leuven geweest voor onderzoeken te doen en het was een flink uitpeulende hernia L4-L5 een mediaan. ER werd beslissing genomen om hem er uit te halen dus opereren er werd langs de rug weggehaald door een neurochirurg alles was goed verlopen volgens de artsen. IK had nog pijn in de rug en in mijn links been dat ging verbeteren,maar na 6 maand was er geen verbetering maar er was nog een verslechtering,ik ging terug naar de arts en er werd beslist dat er een nieuw onder zoek ging doen dat werde gedaan alles wat u maar kunt inbeelden botscan rx scanner mri emg na een week mocht ik terug bij de arts gaan hij wist het al van voor ik binnen ging mijn onderste wervelschijf was versleten en ik had keus het laten vastzetten of een prothese maar daar gaf hij mij zo geen kans in voor slagen de onderzoeken wezen uit voor vast te zetten en ik besliste dan ook dat te doen waar ik het meeste kans voor kreeg. De operatie werde uitgevoerd langs de buik en de schijf worde verwijderd er kwam een cagke tussen met bot van op mijn heup werde er tussen geplaatst en ik moest nog 3 maanden een corset dragen,van veel beterschap was er geen sprake hoor de arts had al een foto genomen en de botgroei was al goed gevorderd. Maar ik had nog steeds pijn,ik heb daar nog een jaar mee gelopen en er werd beslist om langs de achter kant open te doen en er moest een versterking op gezet worden met een plaatje en vijzen dan zou mijn pijn moeten weg zijn,ik geloofde alles als ik maar van de pijn zou af zijn er werde terug onderzoeken gedaan en alles was klaar om te opereren,kreeg ik een ongeval met de wagen niet mijn fout maar het was een zwaar ongeval mijn auto was pertotal hoe dat ik met zo weinig schade uit de auto ben gekomen weet niemand de operatie werde uitgesteld ik had wat schaafwonden een lichte hersenschudding en veel pijn in de rug dat deed er geen deugd aan hoor na enkele dagen in de kliniek mocht ik naar huis gaan. DE operatie is dan 2 maand daarna gedaan het versterken met een plaat en vijzen alles was goed verlopen mijn pijn was nog niet beter. DE weken gingen voor bij maar mijn pijn bleef in mijn rug,ze hebben nog eens foto’s genomen en kleurstof gebruik ik had nog een kleine hernia juist boven de hoogte van die andere hernia zeer waarschijnlijk van het ongeval er was een scheur in de discus ze was niet helemaal open ik moest terug geopereerd worden wat ik ook verstond maar of mijn pijn er zou mee weg zijn had ik mijn twijfels de operatie was met succes gedaan ik mocht vlug naar huis gaan. DE pijn is gebleven ik heb nog alle dagen pijn ik heb besloten dat er niemand meer aan mijn rug komt ik kan niets of veel rusten de artsen weten het niet ik krijg morfine pillen om de meeste pijn weg te nemen ze zouden mij een morfine pomp steken in de pijnkliniek, maar lk wil niet meer geopereerd worden aan mijn rug ze blijven er af nu ik ben het beu ik heb nooit geen verbetering mensen die een ingreep hebben gehad en het is geslaagd mogen zeer blij zijn hoor. Nog veel groeten aan de lotgenoten

Groetjes rugpatiënt.

Beste forum lezers,hier mijn verhaal,
IK ben Ingrid en ik ben gehuwd met een lieve man ik ben 49 jaar,ik heb een dochter van 16 jaar Anny noemt ze,en mijn man Roger. Ben vroeger nog lid geweest van clubs op het einde hoor. Mijn verhaal begint in het jaar 1995,had ik een hernia op l5-s1 het was zeer pijnlijk en in mijn links been ook tot in mijn tenen en mijn voethiel ook,ze waren er vrij vlug achter gekomen op de mr was het zeer duidelijk en er was geen probleem voor te opereren. De dag van de operatie was ik zeer nerveus en opgejaagd,ik werde in de morgen geopereerd na een nacht niet geslapen te hebben was het om 7u30 al aan mij ze reden mij naar de operatie kwartier en ik was de eerste ik werde vastgemaakt aan de apparaten,en voor ik het wist was het madam slaapwel en het was donker dat is de eerste maal dat ik onder narcose was. Het bij komen was ik suf en wist niet goed wat er was gebeurt tot de neurochirurg bij mij kwam en vraagde hoe gaat het,ik moest zeggen of ik gevoel in mijn tenen had en of ik pijn had,alles was goed gegaan volgens hem,ik mocht naar mijn kamer ik was blij dat het achter de rug was. IK had daar een goede verzorging ik mocht niet klagen ik mocht na 5 dagen naar huis gaan om nog te rusten 3weken plat liggen en dan beginnen wat oplopen eens wandelen enzovoort DE eerste 3 weken had ik geen pijn maar met beginnen op te lopen wel een beetje ik had op controle geweest hij heeft mij onderzocht en alles was in orde. DE tijd ging voorbij de pijn was menselijk maar ik had altijd pijn en veel zwaar huishoud werk moest mijn man doen,ik kon het ook maar ik had daar na te veel pijn. IN 1998 leefde ik nog met de pijn het was nog te doen en de dag voor mijn verjaardag kreeg ik een vreselijke pijn aanval in mijn rug en benen ik kon mij amper bewegen,de huisarts had het dadelijk door dat er iets erg aan de hand was en gaf mij inspuitingen tegen de pijn beginnen geven en dat was nodig ook. IK ben dan naar de kliniek moeten gaan en de onderzoeken ondergaan emg scanner mr onder tussen waren er 14 dagen voor bij ik kreeg alle dagen inspuitingen tegen de pijn en medicatie het was niet te doen. IK mocht bij de specialist terug gaan en het resultaat was er ene boven dan de vorige was er terug een hernia en het schijfje was helemaal in 2 en duwde tegen mijn zenuwen volgens hem moest de tussenwervel schijf er uit ze was kapot en de hernia daar uit en hij zou dan een kaasje tussen plaatsen en op vullen met botsnippers de rug vast zetten. IK heb er in toegestemd en de operatie laten doen want ik kon het niet houden van de pijn ik sliep in de nacht niet van de pijn. DE operatie werde gedaan ik ga wat vlugger want ik kan het niet lang uithouden,de operatie was gelukt volgens de chirurg,maar de pijn blijft ik had al pijn van daar voor en nu heb ik nog meer pijn door deze operatie.Ik moest pijn stellers nemen de dokter kwam mij spuiten geven tegen de pijn dat heeft zo een jaar geduurd ze konden mij niet meer helpen,ze hebben mij door verwezen naar de pijn kliniek,wat ik daar allemaal heb beleeft epidurale blokkades,inspuitingen in de facetten,ze konden ook niets doen dan ben ik morfine beginnen nemen tegen de pijn,en er werd mij gevraagd om een test te doen voor een morfine pomp ik stemde toe,de test duurde een maand is niet eenvoudig en ik kwam in aanmerking voor een morfine pomp zo dat mijn leven draaglijker zo worden. IK heb de pomp laten plaatsen ook een hele operatie waar ik veel van kan vertellen,ik ben nu goed om daar te lopen in huis arbeid niets ik lig nog een halve dag neer dat ik anders niet kan om de 14 dagen moed ik binnen om de morfine op te vullen en mijn leven is helemaal naar de vaantjes ik heb een depressie had van 6 maand lk heb er 3 weken voor in de kliniek gelegen dat het ver gesteld was en nu nog voor een niets huil ik wat u allemaal tegen komt op een paar jaar en ik weet niet wat er aan mijn rug is hoor ik weet wel dat ik veel pijn had en dat het nu 60procent beter is met de morfine pomp. IK wens aan alle chronische pijnpatiënten het beste en veel moed want dat moed men hebben hoor.

Geschreven door ingrid3 voor de lotgenoten.

Beste vrienden
Ik ben de zuster van angelik3, ik lees hier veel slechte dingen over discusprothesen,ik kan er u maar alleen lof over vertellen hoor. IK ben geopereerd in Leuven de dokter naam houd ik voor mij,ik zal hem aan nuro bekend maken als er vraag naar is. IK ben al 2 jaar geopereerd en dat is goed gegaan de dag nadien mocht ik al wandelen en dat ging vrij goed,en de verzorging heb ik geen klagen had alles piekfijn in orde hoor goede begeleiding had. Als ik naar huis mocht gaan was ik blij dat het zo goed ging en dat gaat 2 jaar daar na ook nog goed natuurlijk ik werk niet ik heb nog hulp in het huishouden,ik ga mij niet riskeren om mij terug te forceren en alles laten verloren gaan. Ik kan wel5 km gaan wandelen en fietsen,en zwemmen,met mijn man eens gaan eten het is wonderlijk wat u terug weer kunt doen. IK had dat niet meer gedacht dat ik dat nog allemaal zou doen,ik lag al 2 jaar dag en nacht in bed en had veel pijn tot op een dag dat ik het niet meer kon houden van de pijn heb ik besloten die operatie te laten doen en heb er nog geen spijt van.Ik was wel bang als ik binnen ging ik was bang dat ik er nog slechter zou uitkomen,daar aan ziet u denk nooit het slechtste,maar steeds het beste. Als jullie vragen hebt stuur u vraag naar nuro en hij bezorgt ze mij wel en ik heef hem de antwoorden terug door voor jullie. Ik wens iedereen nog het beste en veel moed en sterkte.

GROETJES AMY

Beste forum genoten,
Ik heb in 2000 een prothese ingepland gekregen dat is gebeurt in Brugge,van de operatie en de verzorging was lk blij het is goed gepasseerd die mensen hebben hun best gedaan,ik ga hier geen dokters vernoemen. IN begin was het een wonderlijke wereld die voor mij open ging ik had geen pijn meer(of bijna geen meer)ik kon terug wandelen en op den duur met de fiets rijden en zwemmen dat was bijna een sprookje na al die jaren afzien ik kon mijn geluk niet op. Na 6maand komen ze met een verwittiging ik had pijn niet de zelfde gelijk vroeger maar het werde steeds erger,ik heb contact opgenomen met de chirurg van de prothese ik moest direct gaan,ze hebben plakken genomen en een scanner. DE week na dien mocht ik achter de uitslag gaan,er werde vast gesteld dat de prothese een beetje los zat wegens te zachte botten,en ze zouden mij terug open doen en een plaatje bij steken en het niveau er onder werde ook al belangrijke slijtage vast gesteld gingen ze de tussen wervel schijf van tussen halen en een Cage tussen plaatsen met botsnippers,en ik vroeg waar om ook geen prothese voor dat mijn botten te zacht waren,en ze gingen met dat plaatje 4 wervels vastzetten 1 er boven en 1 er onder. Voor mij was dat allemaal goed als ik maar weer kom gelijk ik geweest was had ik er geen probleem mee. Als ik wakker werde was het niet het zelfde gevoel mijn rug was niet meer soepel ze hebben mij dan weesten zeggen dat het niet meer zo zijn gelijk het geweest was en dat het aan mijn botten ligt,het was of ik een klap ln mijn gezicht kreeg. Mijn revalidatie ging niet goed ik wist weer wat pijn was en de dag van vandaag weet ik weer nog altijd wat pijn is,het zal nooit meer goed komen ik heb 6 maand gelukkig geweest ik dacht ik ben van de pijn van af maar het is anders ik heb 6 maand ln een zware depressie gehad ik wilde niet meer leven. Nu neem ik dagelijks morfine tegen de pijn wat een verschil buiten in het begin ik heb er mij bij neergelegd maar ik heb geen moed om iets te doen en heb veel pijn ook hoor,en dat het anders is geweest!! !!!!!!!!!

Groetjes aan de leden klosje

Hallo allemaal,
Mijn nickname is Nijntje. Ik ben bijna 26 jaar ben gehuwd en heb drie kinderen, 4jaar, 2.5 jaar, 1 jaar. Ik had mijn eerste rugklachten toen ik ongeveer 17 jaar was. Na een paar onderzoeken bleek snel dat mijn rugklachten voortkwamen van een scoliose die te wijten was aan een beenlengte verschil van 2,4cm. Ik heb dan steeds mijn schoenen moeten ophogen. Ik bleef last hebben, ik nam bijna dagelijks pijnstillers. Mijn rugklachten werden ook steeds erger. Maar ik was toen zwanger en er konden geen radiografieën en dergelijke genomen worden. Ik was toen iets wat beter. vlug werd ik zwanger van mijn tweede kindje. Toen waren de problemen erger. Ik kon bijna niets meer doen. Ik heb toen volledig geblokkeerd gestaan. Omdat we juist naar een andere streek waren gaan wonen heb ik toen een huisarts laten komen. Radiografieën laten nemen. Resultaat woorden van mijn dokter. T’s de zus van een hernia dat je heb maar er kan eigenlijk niets aangedaan worden, enkel wat spierversterkende oefeningen en ja pijnstillers nemen. Ben eigenlijk erg dom geweest en heb nooit een specialist geraadpleegd. Ik besefte dat het er eigenlijk niet zo goed uitzag en omdat ik graag nog kinderen wenste was ik dan eigenlijk vlug zwanger van ons derde kindje. Eigenlijk weer al dezelfde problemen bleven bestaan en waren soms nog erger. Na mijn zwangerschap kampte ik eigenlijk ook met veelovergewicht. De huisarts raade mij aan met hulp van medicatie af te slanken omdat dit ten goede zou komen van mijn rug. Ik verloor wat kilo's maar verder ging ik niet. Toen zijn we overgeschakeld naar een maagverkleining. Als ik toen in het ziekenhuis lag voor de operatie was mijn rug totaal niet meer te doen. Ik had geen last van mijn maagverkleining, maar ik had enorm veel last van mijn rug. Ik kreeg toen inspuitingen welke weet ik niet maar die hebben niet veel geholpen. Mijn chirurg heeft dan een specialist laten komen voor mijn rug. Alle nodige onderzoeken werden uitgevoerd. Diagnose, Discusgeneratie op L5-S1 met discus buildingtekens waarbij het neuroforamen L5-S1 linkszijdig vernauwd is met druk op de wortel L5 die tevens erg verdikt is. De pijn was niet meer te doen, ik had enorme pijn kon mijn kinderen niet meer verzorgen, kon mij huishouden niet meer doen. Ik heb toen 4 epidurale inspuitingen gekregen in mijn staartbeen telkens met 1 week tussen. Ik had daar geen baat bij. Toen had de arts mij voorgesteld om mij te laten opnemen voor een baxterkuur, dat was begin augustus. Ik heb daar 9 dagen verbleven ik werd toen wat depressiever omdat ik voelde dat het ook niets uithaalde. Toen ben ik begonnen met het nemen van een anti -depressieva. Ik neem nu steeds pijnstillers en de arts heeft nu voorgesteld om een discusprothese te steken. De beslissing ligt nu bij mij. Maar ik ben erg bang om geopereerd te worden aan mijn rug. Je hoort vaak verhalen van mensen die zich hebben laten opereren aan de rug die slechter zijn achteraf. Dus ik zou liefst alles nog wat willen afwachten. Maar ik word steeds psychisch ook steeds meer uitgeput omdat ik geen taken meer kan doen in het huishouden. Ik besef dus zeker zoals het nu is kan het zeker niet verder er moet iets aan veranderen. Maar ik durf gewoon de stap niet zetten. Ik kan dus al een hele tijd mijn werk niet uitvoeren ook, ik ben aan het ziekenfonds. De arts zei dat ik eigenlijk nooit mijn werk ga kunnen hervatten. Ik ben namelijk verzorgster bij zwaar hulpbehoevende bejaarden. daar voel ik me dus absoluut ook niet goed bij, want ik ben pas 26 jaar en kan nu al niet meer het werk doen waar ik voor gestudeerd heb. Ik ben heel blij dat ik hier op het forum bent toegelaten. Bedankt Nuro en Tineke. Ik weet zeker dat ik hier aan de hand van al jullie verhalen (die ik nog niet allemaal doorlezen hebt) een beslissing ga kunnen nemen. Wat ik nog niet verteld had, is dat ik ook al moeite krijg om in auto te rijden, 5 minuutjes dat lukt nog. Maar als ik een langere rit moet doen lukt het me echt niet, ik heb dan soms problemen om van pedalen te wisselen. Eigenlijk veel te gevaarlijk om nog langere afstanden te doen, dus vermijd ik dit volledig. Voor het moment ga ik ook naar de rugschool, waar ik tevens hydromassage krijg. Maar de druk mag niet te hoog staan of ik hou het ook niet uit.

Groetjes Nijntje

Beste forum lezers,
IK ben Freek ik heb nog bij clubs ook geweest,deze site vind ik veel beter meer plaats en een groot forum tof. IK ben gehuwd met een lieve vrouw die bij de vtm werkt als poetsvrouw een werk dat ze heel graag doet en wij wonen in vilvoorde het is niet te ver van ons. we hebben nog een zoon van 14 jaar waar ik al veel hulp van had hebt een goede jongen en leert goed ook. IK heb een hernia had in 1992 deze hebben ze verwijderd en ik ben van dan in de sukkel geraakt,het kwam niet goed met de rug. Ze hebben het jaar nadien de tussenwervelschijf van tussen gedaan en een cage met botsnippers er tussen geplaatst en een ijzer plaatje maar ik was invalied ik kon niet meer gaan werken. IN 1994 kwam ik te val van de trap ai mijn rug was mijn reactie maar ik had een zware breuk in mijn hand ook,aan 2 vingers hebben ze een spilleke moeten insteken,en het wilde moeilijk genezen ik heb 8 weken in de plaaster gezeten met mijn rechterhand. Met mijn rug heb ik zeker een maand plat gelegen van die val van de trap. Als hij uit de plaaster was heb ik veel miserie had met mijn hand en die vingers dat wilde niet meer goed komen ik had daar veel pijnlijke scheuten in en van de chirurg moesten de spillen er terug uit en terug 3 weken plaaster. En daar na heb ik veel afgezien en hebben ze aan sudec gedacht ze hebben de kalk spuiten ingang gestoken voor het tegen te gaan,maar het jaar nadien wist ik het al dat het sudec is te lang in de plaaster gezeten. EN nu heb ik hem in de hoogste graad in mijn rechts arm en hand tot in de schouders ook al,ik kan niets meer doen met dat hand. En of ik nog geen miserie genoeg heb is er nu op L5-s1 een tussenwervelschijf versleten zou moeten terug laten een stukje laten tussen zetten het zelfde als daar boven. Dat heb ik nog niet lang vernomen ik weet niet wat ik er ga mee doen we zullen wel zien.

Groetjes aan de lotgenoten Freek

HALLO FORUM LEZERS,
IK heb ook al jaren een slechte rug over 10 jaar terug in 1993 heb ik een hernia gehad op L5-S1 deze hebben ze verwijder mijn rug was niet meer gelijk hij geweest was. IN 1995 heb ik een hernia op L4-L5 deze werd ook vakkundig weggehaald,maar ik had meer last dan de vorige ik kan niet meer gaan werken. Na een jaar verder had ik vreselijke pijn op de L5-s1 er werde mij gezegd dat het de tussenwervelschijf van de L5-s1 was die tegen een zenuw aan drukte ze legden mij dat goed uit mijn man was er ook bij er werde ons duidelijk gemaakt dat het zat te duwen tegen een zenuw,en dat ik daar door die pijn had. En dat leek ons logisch ook volgens zijn tekening dat hij maakte(de naam van de neurochirurg vermeld ik hier niet)wij waren akkoord en we hebben dan gekozen voor een prothese dat was iets nieuws,en volgens hem de beste oplossing,maar wel de duurste dat kon mijn man niet schelen als het maar goed was. DE operatie werde gedaan volgens afspraak(de naam van de kliniek weet nuro wel en de dokter ook)en alles ging vlot de operatie de opvang daar na was in orde,ik kwam thuis en ik deed alles wat we afgesproken hebben met de arts,ik was blij dat het zo goed ging mijn pijn was beter ik was al zeer blij. TOT in de 4 week een scheut ln de rug kreeg ter hoogte van de discusprothese,ben ik snel terug naar de kliniek geweest ik moest blijven er werde foto’s gemaakt van de prothese en die waren niet zou goed de prothese had haar herzet naar achter. Heel de wereld valde in voor mij,de arts zij geen probleem ik ga het vast zetten met een plaatje en bouten terug open de draadjes waren er nog niet lang uit,ik heb die operatie laten uitvoeren,ik had beterschap maar het is nooit goed gekomen.Het is wel 6 jaar geleden nu zijn er terug nieuwe prothesen op de markt en hebben veel bijgeleerd ook,nu zijn de slaag kansen hoger maar toch nog geen 80 procent gelijk dat ze zeggen hoor ik denk dat het nog te hoog gegrepen iS. ZE hebben dan nog gezegd dat ik zachte beenderen heb dat het daar door komt,ik was terug een proef op de mens. OP de L4-L5 hebben ze ook 2 jaar nadien de tussenwervelschijf wat er nog van reste uitgenomen en vastgezet met een cagke met botsnippers en dat is goed gedaan en gegaan dat is mooi aan elkaar gegroeid OP 6maanden tijd,ik blijf wel werk ombekwaam voor de rest van mijn leven,lk heb nog redelijk veel pijn ln de rug dat is normaal als u dat tegen komt met u rug,ik hou mij zo rustig mogelijk. Groetjes aan al de lotgenoten.

Joke de groot.

Beste forumlezers,
IK stel mij even voor ik ben Elvira ik ben gehuwd geen kinderen,ik ben geboren in 1960 en woon in etterbeek. Ik ben al 6 jaar aan sukkelen met mijn rug, in 1997 hebben ze 2 hernia’s verwijderd ik had veel pijn,daar na 15 de pijn verbeterd maar nog niet weg. In 1998 hebben ze de 2 tussenwervels van tussen gedaan,ze zaten tegen de zenuwen te drukken en had daar door veel pijn. Ze hebben er koolstaaf blokjes tussen geplaatst met botsnippers dat heeft toch 6 maand geduurd eer dat aan het bot wat vast zet de zenuw pijn in mijn been was weg de pijn in mijn rug nog niet. IN 1999 kreeg ik veel pijn in mijn andere been,na onderzoeken was het hernia nummer 3 dat ik had is verwijderd geweest en in het been was het beter maar niet helemaal weg en in de rug had ik ook nog piin.In het jaar 2000 hebben ze ook wegens blijvend last de tussen wervel schijf verwijderd en ook een blokje tussen geplaatst en de wervels aan elkaar extra vast gezet met een stang en bouten voor een stabiliteit te krijgen was nog een hele ingreep. In mijn benen is het nu beter de rug doet veel pijn dat het niet altijd uit te houden is. En sinds dit jaar is mijn rechter arm die pijn doet en singeld gevoel tintelen en slapen gevoelloos,ik heb onder de scanner geweest ik zit met een hernia in mijn nek lk heb nu dus last van rugpijn,nekpijn mijn rechter arm die niet meer mee wild,ik vraagde aan de professor neurochirurg hoe dat komt dat ik zo veel hernia’s hebt kon hij niet onmiddellijk op antwoorden,dat komt niet te veel voort. Ik zou dus terug onder het mes moeten,maar ik heb nog geen zin ik weet dat ik het zal moeten laten doen want mijn arm gaat op den duur niets meer kunnen,kan er nu al niet veel mee doen,dat was mijn verhaal in grote lijnen. Elvira Etterbeek

Groetjes aan de lotgenoten.

Terug naar boven

Online op ruginfo