MIJN VERHAAL.
Ik ben Linda en ik ben gehuwd en ik heb 1 dochter.Ik ben beginnen sukkelen in 1999 met mijn onder rug en mijn rechtsbeen,Ik had daar al last van van vroeger maar ik heb een neurostimelator ingepland geweest in 1996 en ik ben daar altijd goed mee geweest,maar nu komt er de pijn wel door en het werde slechter en slechter ik heb eerst bij de huisarts geweest die heeft mij rust voorgeschreven,en voltaren nemen na een maand heeft hij mij doorverwezen naar de specialist hij heeft foto’s genomen,scanner,hij zacht iets op L5-S1 maar het was onduidelijk hij zou mij willen doorsturen onder de MRN maar dat ging niet met dat ik een neurostimelator had.Hij heeft me dan terug naar de pijnkliniek door verwezen,en daar hebben ze ook gezegd dat het niet normaal was dat de pijn niet meer met de stimulator tegen te houden was,ze hebben hem geregeld maar dat hielp niet.Ze zijn dan begonnen met epiduralen inspuitingen 3 maal maar er was geen verbetering.Dan zijn de facetgewrichten ingespoten geweest geen resultaat ondertussen heb ik onder de foto’s geweest om mijn elektroden te controleren die zaten nog goed.Ze zijn begonnen met durogesic pleisters op 50mg en met rust was het beter voor de eerste maanden daarna was het terug slecht ze hebben dan naar 75mg opgedreven geen verbetering ik moest nog veel pijnstillers bijnemen,dan hebben ze verhoogt tot 100mg ik moest terug gaan er was geen verbetering.Ze hadden dan besloten een coagulatie te doen is hier op de site te lezen wat dat is,en ook geen resultaat dat hebben ze na acht weken herhaald dat heeft ook geen resultaat gegeven.Ondertussen was het al 2002 en ik had nog die pijn in maart hebben ze een nieuwe batterij moeten plaatsen van mijn stimulator en er werden foto’s genomen en dan is de waarheid aan het licht gekomen,mijn rug was gezakt op L5-S1 volgens de foto’s de foto’s van 2 jaar geleden nog geen beetje ze zaten bijna op elkaar u kon er bijna niets meer tussen krijgen in de pijnkliniek konden ze mij niet meer helpen ik moest naar de neurochirurg,ik heb dan een afspraak gemaakt maar ik moest zeven weken wachten het was een bekende en had veel werk.Ik was al van de pijn 20kilo vermagerd.Ik mocht de 11 juli bij hem gaan hij neemt alles door en hij zegt u komt juist in aanmerking voor een prothese en ik zou er niet te lang mee wachten want u hebt risico verlamming te krijgen in u rechterbeen.Hij heeft nog wat uitleg over de operatie en mijn man was er bij en we hebben ons laten opschrijven voor begin augustus en ik vraagde hoeveel kans ik had voor mijn rug goed te komen dat kon hij niet zeggen. Het verhaal van de operatie sla ik over en de revalidatie ook. Ik ben nu 8 maanden na de ingreep en de pijn is niets verbeterd ben veel geld kwijt,ik ben in een depressie geraakt ik dacht ik zal terug kunnen winkelen auto rijden maar niets is er van waar mijn droom is niet uitgekomen. Ga ik terug bij de neurochirurg zegt hij dat alles gelukt is,maar dat voor mijn pijn ik nog een operatie moet laten doen maar daar trap ik niet meer in.Ik lig alle dagen neer in de living staat een bed en ik heb nog steeds mijn durogesic en pijnstillers van doen om mijn dag door te komen.Het enege dat ik nog zal laten doen als ik zin heb en uit mijn depressie ben is een morfinepomp te laten proberen maar zo ver ben ik nog niet hoor.

Groetjes Linda.

MIJN VERHAAL
Ik ben Roger ik ben 50 jaar gehuwd en 1 zoon van 18 jaar ik ben al 8 jaar invalide in de rug en benen.Ze hebben bij mij in het eerste 3 wervels vastgezet,en mijn pijn blijft en met de tijd verslechterde ze,dan heb ik in de pijnkliniek verschillende inspuitingen gehad blokkades en ben er niet mee voor uit geholpen.Dan hebben ze een stimulator geplaatst voor rug en benen en deze werkte heel goed voor mijn benen daar was ik content van,mijn rug was nog slecht.Ze hebben mij 14 dagen een proef afgelegd met een morfinepomp en daar van was mijn rug 70 procent beter.Er werd aan mij gevraagd of ik akkoord ging om een morfinepomp te plaatsen voor mijn rug,Ik stemde toe want ik was er goed mee het ging wel ingewikkeld worden om alles te plaatsen 1 batterij van de stimulator,1 batterij voor de morfinepomp,mijn buik zat wel goed vol en om de 14 dagen moet ik binnen gaan om mijn morfinepomp op te vullen.Nu ben ik goed in mijn benen van de stimulator,en in de rug ben ik goed van de morfinepomp,er is wel een nadeel dat ik om de 3 jaar een batterij voor mijn stimulator en om de 5 jaar de pomp vervangen,ik kan er mee leven ik heb bijna geen pijn meer,ik hoop dat het zo blijft.

De groetjes aan alle chronischepijn patiënten van Roger De Man.

BESTE FORUM LEZERS HIER MIJN VERHAAL.
Ik ben Christine ik ben 48 jaar en gehuwd,ik ben al van mijn 42 jaar thuis.Ik had een hernia en deze hebben ze verwijderd en de pijn was beter ik ben dan 1 jaar kunnen gaan werken en thuis met gebukt te staan schoot er terug iets in mijn rug.De huisdokter dacht aan een verrekking of verschot naar de massage geweest en pillen genomen en ging niet over.Ik ben dan in de kliniek opgenomen en ze hebben verschillende onder zoeken gedaan en na twee dagen werd besloten om een spondolyse te doen ik heb onmiddellijk toegestaan om van mijn pijn af te geraken,ik was al blij dat ze wisten wat het was.De operatie gebeurde onder volledige narcose er werden 2 wervels vast gezet in de kliniek was het beter ik moest 3 maanden revalideren.Na verloop van tijd kreeg ik er meer pijn in ik heb terug geweest en alles was normaal volgens de foto’s,maar de arts stuurde mij door naar de pijnkliniek.Op de pijnkliniek hebben ze epiduralen gegeven geen verbetering,maar hij zag ook vergroeiingen in de rug,ze hebben nog zenuw blokkades gedaan zonder goed resultaat en dan werd er besloten een neurostimelator te proberen op proef voor mijn rug en mijn links been.Ik moest terug naar de kliniek binnen en op de operatietafel moest ik gaan zitten en onder plaatselijke verdoving werd er een elektrode in de rug aangebracht wat wel pijnlijk was,er werde stroom op gestoken en voor de rug was het goed maar voor mijn been nog niet.Ze hebben nog 1a2 uur mee bezig geweest om het goed te brengen dat ik stimulatie in mijn been ook had en ook goed in mijn rug.Er hangde een bakje uit dat ik het kan afzetten en de stroomsterkte kon regelen dat was de proef inplanting ze konden nog altijd wat regelen.Ze hadden het niet gemakkelijk gehad met dat ijzer dat in mijn rug zat,ik mocht naar huis gaan en moest nog eens op controle gaan wat ik ook gedaan heb en alles was nog goed,ik was blij dat ik minder pijn had dan daar voor.Er werd dan voorgesteld binnen 14 dagen terug binnen gaan voor de batterij in te planten onder volledige narcose.Ik was al blij dat het onder narcose was,ik heb dan het laten doen ik had een verbetering van 75 procent s'morgen en s'avonds nog 65 procent ik deed al wat te veel,na 3 dagen was ik thuis en ik moest juist de draadjes nog laten uit doen,het geneesde heel goed.Ik kan licht huishoud werken doen ik ben goed met de stimulator gaan werken zit er niet meer in hoor,maar ik ben al zeer blij dat mijn pijn veel minder is ik heb met mijn eerste batterij bijna 3 jaar gedaan dat er nu van voor Nieuwjaar een nieuwe in zit dat is een opname van 3 dagen zo dat was mijn verhaal in grote lijnen.

Groetjes aan alle chronische zieken. Christiene Verhelst,Oostende

IK BEN JAAN EN 50 JAAR EN GEHUWD.
Over 5 jaar terug heb ik last gekregen aan mijn rug,na onderzoeken had ik een hernia op L3-L4,Deze werd verwijderd in gent bij dokter de waele een gekend neurochirurg de eerste week was ik goed maar daarna had ik terug meer pijn ze hebben nog een mr genomen en alles leek in orde,buiten wat slijtage op andere wervels ze hebben dan inspuitingen gegeven met b5000 maar dat verbeterde niet.Als ik nog eens op controle ging was het zijn vervanger van de waele maar die ook met hem samenwerkt,en hij zegde voor vast te zetten door een plaatje dat de wervel zo niet meer kan over en weer gaan en zo zou het niet tegen de zenuw niet meer komen en zou het beter moeten zijn voor mij was het goed maar hij ging met zijn collega eens over praten.Op de volgende consultatie werde het voorstel besproken en vond het proberen waard. Ik mocht de week nadien binnen gaan ze gingen langs mijn buik mijn operatie doen voor dat ze dan minder schade zouden toebrengen dat noemt een ralif operatie,hij heeft het goed uit gelegd.De week nadien ben ik binnen gegaan ik was benieuwd of ik mijn pijn zou kwijt zijn dat was mijn grootste zorg de operatie werde onder narcose gedaan,als ik wakker worde had ik geen pijn na een dag moest ik al eens uit mijn bed en alles was goed en volgens de arts was het gelukt,na zeven dagen kon ik het ziekenhuis verlaten en ik had een revalidatie van 3 maand de revalidatie verliep goed en mijn pijn is ook weg,maar werken kan ik niet meer en lang rechtstaan en gaan dat kan ik niet,en met de wagen rijden gaat ook moeilijk,maar er zijn nog andere dingen in het leven.Ik hoop dat ik zo goed mag blijven gelijk ik nu ben.

Jaan Verbruggen Destelbergen.

HALLO ALLEMAAL
Ik ben Orbinson ik heb een neurostimelator,dat neemt veel pijn weg maar ik had een probleem ik had te veel stroom nodig na een jaar was mijn batterij al leeg en u krijg geen andere volgens de wet.Daarom hebben ze de batterij terug uit gegaan en hebben daar een ontvanger ingeplaast.Ik moet langs de buiten kant een flap in rubber die verbonden is met een bakje waar mijn batterij in zit contact maken met de ontvanger en dan daar op kleven dan werkt de neurostimelator.Het is niet zo gemakkelijk of een ingeplante maar het was de enige oplossing nu moet ik in mijn bakje langs de buiten kant iedere over andere dag een 12 volt batterij inplaatsen.Ik heb natuurlijk oplaadbare batterijen genomen anders bent u fait van batterijen kopen,maar ik heb nu ook 90 euro van de zorgkas dat scheelt in de onderhoud van mijn batterijen.Ik ben wel blij dat ze daar voor een oplossing bestaat anders kon ik mijn neurostimelator vergeten.

Groetjes Orbinson

Ik ben Karline 35 jaar gehuwd en ik heb 1 dochter.
Ik ben in 98 beginnen sukkelen met mijn voet ik ging bij de dokter en zij dat ik een ontsteking was dus hebben ze mij in de plaaster gestopt voor 2 weken.Na twee weken terug er uit en daarna onder de foto’s en het bleek dat er iets gekneld zat ,dus op 27 januari besloten ze mij te opereren en daarna kinie en achter de kinie was alles weer in orde,en op 24 september ben ik aan mijn spataders geopereerd dus weer onder narcose,dan op 16 februari ben ik thuis moeten blijven voor mijn schouder die pijn deed daar heb ik ook voor onder de foto’s geweest en daar hadden ze gezien dat ik met kalk op mijn schouder zat dus had mijn specialist de wandel een spuit gegeven voor die kalk op te lossen maar blijkbaar heeft dat niet geholpen,en dan hebben ze besloten voor mij te opereren ,ze hebben die kalk weg gedaan en mijn arm recht getrokken en dan weer naar de kinie het herstel heeft lang geduurd.Op 15 februari 2002 ben ik terug geopereerd aan mijn linker voet dan was het de binnen kant van een tarsel tunel.En in 2003 ben ik in februari thuis gebleven omdat ik geen weg meer kon in mijn duim,ik heb eerst in de plaaster gezeten en dan onder de foto’s en de isotopen ook niets gezien,dus hebben ze besloten voor op 15 april te opereren de pees die gekneld zat en twee beentjes die verschoven waren en daar hebben ze twee pinnekes in gestopt in het bot . Dat was mijn verhaal van mijn ingrepen.

Veel groetjes MKS

Hallo leden
Bij mij is het 5 jaar terug begonnen met een hernia op L3-L4 deze hebben ze verwijderd de eerste week was het goed,maar eens ik begon op te lopen was er iets dat nog niet goed was ik voelde dat.IK ben terug geweest bij de neurochirurg en ik moest nog rusten en een ontsteking remmer er bij nemen en ik moest 3 weken later op controle terug gaan ik heb 3 weken goed gerust.Ben terug gegaan en het was verbeterd maar nog niet gedaan,hij zij dat heeft zijn tijd nodig. IK mocht lichte dingen beginnen doen op de home trainer wat oefenen niet geweldig juist dat het rond draaide maar ik gevoelde dat er nog iets aan de hand was. IK heb dan een afspraak gemaakt bij een ander neurochirurg om eens te zien wat hij allemaal vertelde. Bij de andere neurochirurg aangekomen allemaal mijn papieren mee gedaan en de rx en scanner hij heeft mij onderzocht en hij bekeek de plakken zeggen ze bij ons en hij zij dat ik op een andere hoogte waarschijnlijk nog met een hernia zat ik schrok mij dood dat hij dat zacht en de andere arts niet. IK moest wel laten kleurstof laten inspuiten in de tussen wervelschijf dan zou hij 100procent zeker zijn. DE week daar op word het onderzoek gedaan een pijnlijke zaak en ik mocht op dezelfde week terug bij hem gaan,en wat bleek hij had gelijk ik had nog een hernia die drukte tegen een zenuw van daar dat ik nog pijn had.IK heb deze laten verwijderen bij deze arts ik moest terug rusten en op gemak beginnen belasten en dat ging beter ik ben er volledig van herstelt en kon terug gaan werken op mijn werk kon ik nog eens last hebben spreken niet waard ik dacht ik ben er van af. Tot vorig jaar dat ik niet meer uit mijn bed kon en mijn beide benen deden geweldig pijn ik had de huisarts laten komen hij had mij onderzocht en ik moest terug bij mijn neuroloog gaan. Bij de eerste afspraak had hij mij onderzocht en hij zij dat het er niet goed uit zacht ik moest emg scanner mri bloedonderzoek laten doen en dan mocht ik terug bij hem gaan. De dag dat ik moest gaan was ik bang want ik had nog die erge pijn dat ging met niets over,bij hem binnen gekomen zegde hij geen goed nieuws de l5-S1 en de L4-L5 was volledig de tussen wervels versleten er was bijna geen plaats meer tussen ik was er niet goed van.Hij stelde voor een ralif operatie met een plaat en bouten en stukjes bod tussen te steken en de ingreep ging door langs de buik. IK heb me laten opschrijven voor de week nadien hoe vlugger hoe vlugger ik van de pijn af was.DE operatie was gelukt zij hij maar ik heb daar veel pijn en last in had ik heb 14 dagen in de kliniek gelegen en veel pijn had nu besefte ik dat het niet zo goed zou aflopen of mijn hernia’s operaties. DE dag was aangekomen om naar huis te gaan ik heb 6 maand revalidatie had,deze zijn 2 maand voor bij gaan werken is gedaan ik kan niet veel meer doen thuis ik ben nu invalide en ik kan er mij moeilijk bij neerleggen,de neuroloog zegde dat ik geluk heb had dat ik niet verlamd ben geraakt en dat ik nu mijn leven moed naar aanpassen en dat is niet gemakkelijk hoor.

NADIEN VERSTRATEN

Beste lezers,
Ik ben 42 jaar en heb sinds mijn 12e rugklachten. De laatste 5 jaar in dien mate dat ik voor 80-100% arbeidsongeschikt ben. In 1998 ging ik weer eens door mijn rug. Via de huisarts kwam ik bij een fysiotherapeut (kinesist) terecht. Dat gaf onvoldoende resultaat. Na verwijzingen door de huisarts naar de specialist zag men op de röntgenfoto's en MRI scans een hernia L2/L3, L4/L5, L5/S1 en discopathie op deze drie niveaus. Ik heb 2 maal een discografie gehad. Daarnaast een chemonucleolyse inspuiting op niveau L4/L5, een discusprothese op niveau L4/L5 en een endoscopische nucleotomie (herniaoperatie) op niveau L5/S1. Deze ingrepen hebben wij zelf moeten bekostigen voor het bedrag van ¤ 22700,00. De verzekering wilde deze behandelingen in een privékliniek (Alpha-klinik in München) niet vergoeden. Helaas ben ik er niet alleen financieel op achteruit gegaan maar ook lichamelijk na elke behandeling in deze kliniek. Verder heb ik veel gehad op het gebied van fysiotherapie, pijnmanagement, ergotherapie, haptonomie, hydrotherapie, korset, orthopeed, neuroloog, chiropractie, TENS en medicatie. Momenteel ben ik onder behandeling in België als zogenaamde "zorgtoerist". In Nederland wilde niemand meer iets voor mij doen i.v.m. grote operatierisico's vanwege de discusprothese. De Alpha-klinik liet intussen niets meer van zich horen toen er steeds meer problemen ontstonden. Augustus 2002 is in België niveau L5/S1 vastgezet. Februari 2003 heb ik een facet infiltratie gehad op niveau L4-L5, ook in België. De discusprothese geeft nu nog steeds heel veel problemen. Hiervoor ben ik april 2000 weer een week opgenomen voor een behandeling met een PCA pomp. Ook dit bracht niet het beoogde resultaat. Vanaf eind april heb ik nu een korset met beenpijp in de hoop dat de botgroei rond de discusprothese dit niveau verder zal stabiliseren. Ik moet het korset 24 uur per dag dragen. Dis is mijn verhaal in het kort.

Groeten van Meine.

Hallo leden
Ik ben Marva en het is van bij clubs geleden dat ik nog op het forum ben geweest,jullie hebben het hier ook ver gebracht ik zit nog altijd met mijn slechte rug ik zal er nooit meer van af geraken hoor er is al te veel aan gebeurd.Ik heb vroeger 2 hernia’s laten opereren zonder veel verbetering ze spraken van dat de zenuwen waren beschadigt dat ik te lang met die hernia’s heb blijven lopen.Nu hadden ze gedacht om het te fixeren en er 4 vast te zetten door bouten en een spil ik heb daar lang over nagedacht voor ik het heb laten doen,ik wist dat het een grote ingreep ging zijn en ik heb toegezegd. De dag dat ik wakker geworden ben van de operatie had ik zoveel pijn dat heb ik in heel mijn leven nog nooit gevoeld ze kwamen spuiten met morfine ze moesten daar altijd aan zijn dan hebben ze een katheter aangesloten met een pomp met morfine dan was het beter,ik heb daar 8 dagen gelegen ze zijn dan beginnen verminderen met morfine ik kon het niet uithouden;ik moest op mijn tanden bijten die pijn was verschrikkelijk.De dag nadien hebben ze terug verminderd en nog geen 5 minuten nadien was ik buiten westen van de pijn,dan hebben ze gepanikeerd zegt mijn man ze zijn met mij naar de spoed gereden om mij weer bij te brengen ik heb 2 dagen in coma gelegen en als ik bij kwam had ik weer pijn ze hebben dan beslist om het te verwijderen.Als ik wakker werde was die erge pijn weg ik had nog pijn maar met gewone pijnstillers ging het over.Na 8 dagen mocht ik naar huis en ze wisten niet wat er gebeurd was en de neurochirurg heeft hem niet meer getoond hij was met verlof en ik kreeg hem niet meer aan de lijn als ik bel ook niet.Ik heb 2 maand nadien bij een andere neurochirurg geweest en deze zegt dat ze die operatie niet moesten uitgevoerd hebben want met die zenuw beschadiging heeft het te maken hij heeft mij door verwezen naar een pijnkliniek voor een stimulator en daar ga ik nu al een maand naar toe ik hoop hier meer geluk te hebben hoor.Ik ga een stimulator krijgen maar ik moet eerst nog wat proeven afleggen,maar het zou goed komen ik hou jullie op de hoogte hoor.

Nog veel liefs Marva De Korte

HALLO FORUMLEZERS,
Ik ben hier terug het was geleden van bij clubs dat jullie nog iets van mij hebben gehoord.Ik had in 99 een heria op L3-L4 deze werd operatief verwijderd nadat de operatie was gedaan had ik nog altijd pijn,ze dachten dat het van de operatie was. NA 3 maand hebben ze gezegd dat het al moest beter zijn,ik had nog last in mijn been ook terug onder de mri op het eerste gezicht niets. IK ben naar UZ geweest bij een prof deze zag wel iets op deL4-L5 hij heeft dan een discus punctie gedaan met kleurstof en inderdaad ook een barst in dus ook een hernia,is dus ook verwijderd geweest in het UZ en ik ben een jaar goed geweest in het jaar 2001 had ik terug veel pijn in mijn been en rug ik heb eerst achter epidurale geweest en dat lukte niet. Ik ben terug naar neurochirurg geweest de onderzoeken terug emg scanner mri rx en men zag een belangrijke slijtage op L5-S1 en de neurochirurg zegde het is van dat,dat het voort komt,ik zou een prothese steken,ik vraag hoeveel kans op slagen dat wist hij niet. IK ben terug bij de prof in uz geweest met de uitslagen en deze zegde mij u zult er geen baat bij hebben bij een prothese. Het enige is kooikes tussen plaatsen en vastzetten met de 2 wervels daar boven maar ik kan u geen zekerheid geven,ik zou het zelfs niet laten doen zij hij.IK terug naar huis en ik lag daar maar en ik dacht op verbeteren ik heb hem gebeld en laten doen geen kleine ingreep veel pijn had,lange revalidatie had en ik ben 20 procent verbeterd de prof had gelijk ik had op meer gehoopt maar ik zit nog altijd slot kan niet gaan werken het meeste van de dag lig ik neer.En ik moet nog veel pijnstillers nemen,ik ben blij dat ik het laten doen hebt het kon nog beter zijn ook dat wist niemand juist op voorhand,ik heb er voor gevochten maar helaas we zullen zo verder moeten leven IK wens iedereen het beste toe.

Groetjes BOSS1

Het rugverhaal van the backfriend
Zet je maar schrap want het is een superlang verhaal Waar moet ik beginnen, nou ja, bij het begin dan maar. Toen ik in het zesde leerjaar zat ging de schoolbel voor de speeltijd, er was echter 1 probleem, ik geraakte niet recht. Ik probeerde recht te staan maar het lukte niet. 11 jaar was ik en sedertdien heb ik nog steeds rugproblemen, en ik word dit jaar 30. Dat is dus een hele geschiedenis… Toen ik nog zo jong was zijn mijn ouders verschillende specialisten afgegaan met mij en overal luidde het antwoord dat ze niets vonden, dat ik alleen maar pijn had zogezegd om aandacht te vragen WANT iemand van bv. 14 jaar met rugproblemen DAT KAN NIET zeiden ze. Ook in Leuven konden we niet terecht. In die tijd had ik al wel een gips gehad, een korset gehad en natuurlijk kine en medicatie : ontstekingsremmers, pijnstillers, nog eens dit , dan weer dat …. Mijn rugprobleem verergerde wel steeds, en op den duur liep ik met krukken. Toen ik 17 was heb ik mijn huidige man leren kennen, die nam me mee naar zijn huisdokter (bijgestudeerd voor de rug, kraker, …), en ik nam mijn foto’s mee van Leuven van toen ik 14 jaar was, dat waren de laatste die genomen waren. Lang moest hij niet kijken, hij zei dat ik een hernia had op niveau L4-L5 en L5-S1, maakte een afspraak in Genk, en zo waren we vertrokken. Na de nodige onderzoeken hebben ze me dadelijk geopereerd, maar na de operatie zag ik nog meer af. Ongeloof bij de specialist, dat gaat wel over, … Maar de pijn bleef, veel pijn, ik heb toen thuis 3 maanden in bed gelegen. Maar het bleef verschrikkelijk pijn doen, ik had geen kracht meer in mijn RE been , kon mijn twee kleinste tenen niet meer bewegen, … terug naar Genk. Weer geopereerd in Genk. Nadien nog niet veel beterschap, maar ik kreeg bijna geen info over wat er nu aan de hand was, of wat er nu bij de eerste operatie is misgelopen. Het volgende jaar was het eigenlijk ziekenhuis in, ziekenhuis uit, telkens ik weer door de benen zakte, opname met rust en spuiten. 19 jaar, huwelijk gepland, 10 dagen voor het huwelijk zat ik in de rolstoel. Alles moeten annuleren: de zaal, de kok, … Toen ben ik naar Antwerpen geweest, waar ze een botfusie gedaan hebben op de plaats van de vorige twee operaties L5-S1. Het herstel was afschuwelijk, ik heb daar 6 weken ingesnoerd gelegen, mocht me niet bewegen, nadien terug leren stappen, … Na de operatie zeiden ze me dat ze geen bot uit mijn heup hebben kunnen nemen want ze hadden veel tijd verloren met het herstellen van mijn zenuw die blijkbaar was doorgesneden en slechts met een klein stukje nog vasthing. Dus hebben ze bot uit de botbank genomen. Toen vertelden ze mij dat het kon zijn dat er nooit veel beterschap ging zijn omdat de zenuw er slecht aan toe was. En dat klopte ook … ik ben beter geworden maar zonder pijnstillers e.a. kon ik niet verder. Ik moest me verplichten van een aantal uren per dag in bed te liggen, anders lukte het me niet. Nadien toch nog getrouwd, met de ligzetel naast de dansvloer. Vervolgens ben ik in Herentals geweest, daar kreeg ik een gips, nadien een korset, toen stuurden ze me verder naar Lier. Daar hebben ze dan na het testen van een uitwendige neurostimulator een inwendige geplaatst, alhoewel ik vond dat het zo goed als geen resultaat gaf. 6 maanden later was het al zover, de stimulator stond op maximum en kon niet hoger gezet worden omdat je dan brandwonden krijgt. Ik had nog zo’n antiek geval, ik moest hem aan – en uitzetten met een magneet, nadien zijn er met afstandsbediening gekomen die je zelf kunt regelen. Ik moest telkens naar de specialist om hem hoger te zetten. Vervolgens naar de pijnkliniek geweest in Leuven. Daar verschillende inspuitingen gekregen die in de operatiekamer werden ingespoten en dan maar hopen dat de pijn verdween, maar alle testen waren negatief bij mij. Ik was zelfs in een soort coma geraakt. Toen ik bijkwam lag ik op intensieve zorgen, gelukkig mocht ik snel naar huis. Toen heb ik besloten om eerst een kind te kopen, na een hele moeilijke zwangerschap (op eigen risico zei de specialist) hebben ze dan mijn zoon met een keizersnede 1 maand op voorhand gehaald. Voor de opvoeding de eerste 3 jaren heb ik een beroep gedaan op een onthaalmoeder omdat ik dagen had dat ik niet kon stappen en dan is het moeilijk om voor een kindje te zorgen. Vervolgens ben ik van de ene specialist naar de andere gegaan, en ze zitten allemaal met de handen in het haar. Nu blijkt dat de botfusie ook mislukt is want hij is aan het loskomen, is gebarsten, waarschijnlijk omdat de schijf de dun was denken ze. Eigenlijk moet alles vervangen worden maar niemand durft het omdat ze geen zenuw meer vinden, zelfs niet met MRI. Ik heb zoveel wildgroei van de vorige operaties dat de zenuw ertussenin zit … ergens… Dus sukkel ik maar verder… Dan beslis ik van een tweede kindje te nemen, ruzie met iedereen, ze vinden het onverantwoord maar ik was vastbesloten. Dan is vorig jaar in 2002 ons Britt gekomen na een nog moeilijkere zwangerschap (4 maal opname in het moederhuis) en ook haar hebben ze een maand op voorhand met keizersnede op de wereld gezet. Echter ben ik door een verkeerde hormonenwerking vele kilo’s aangekomen en ik krijg ze er niet meer af. Dus extra gewicht voor de rug … Met de gevolgen vandien, ons Britt is nu 10 maand en ik heb sindsdien al 4 keer inspuitingen nodig gehad omdat ik niet meer kon stappen en dan de bedrust erbij. Volgende maand moet ik nu terug naar de specialist om eventueel een operatie te bespreken. Ik voel dat er iets niet juist is maar ja … spijt heb ik van niets … Onze Björn is nu 5 jaar en hij helpt mij uitstekend, en hij begrijpt ook de situatie en ons Britt zal dat ook wel doen als ze wat groter is. Makkelijk is het niet, maar als je ziet wat een liefde ik terugkrijg van hen, het is zaaaalig! Trouwens je hebt liefde nodig om de moeilijke dagen door te komen … dan gaat het makkelijker,… Mijn man gaat werken en zorgt voor het huishouden, en ons Britt, ja die moet regelmatig op logie omdat ik plat lig dan, maar dat is telkens maar een week ofzo en dan zie ik ze weer terug. Maar ik hou enorm van ze en ben echt blij met hen, de kinderen waar iedereen zo tegen was. Het zijn twee schatten. Eigenlijk drie want mijn man heeft ook al veel meegemaakt met mij, en hij is me steeds blijven steunen, en dat kan ik van mijn vroegere vrienden niet zeggen, want daar is niemand van overgebleven.

Voor iedereen die dit leest, medelijden wil ik niet, alleen maar mijn verhaal doen voor al die anderen die het ook moeilijk hebben… dat ze weten dat ze niet alleen zijn … en dat liefde soms een wondermiddel kan zijn … toch voor eventjes
The backfriend

Beste leden en forumlezers,
Ik ben Ann en ben over 10 jaar voor de eerste maal geopereerd aan een hernia L3-L4 dat is operatief verwijderd geweest ik was vlug terug de oude,ik kon mijn werk gaan hervatten in de fabriek.Juist na een maand na mijn operatie kon ik op mijn werk geen weg meer met een verkeerde beweging ik dacht aan een verschot ze hebben mij naar huis gevoerd.De dokter kwam langs en hij zij om naar de kliniek te gaan voor een paar onderzoeken hij dacht aan een hernia ik zeg tegen de dokter dat kan toch niet ik heb al ene gehad.In de kliniek hebben ze mij direct opgenomen voor dat ik zo veel pijn had en mij alle onderzoeken gedaan en inderdaad de L4-L5 terug een hernia het was een mediane deze was wat moeilijker voor te verwijderen en te genezen,er werd besloten in die week nog te opereren.Na mijn operatie had ik al meer last of daar voor voelde ik ik ook als ik de kliniek moest verlaten dat het zo goed niet zou genezen.Na 3 maand had ik nog altijd pijn en kon ik niet veel doen ik begon zenuwachtig te worden en zo verliepen de maanden en het werde niet beter op het verslechte terug.Bij de neurochirurg geweest hij heeft terug de onderzoeken gedaan emg ,mri,scanner en er bleek inderdaad op de hoogte van L5-S1 iets aan de hand te zijn hoe kon het niet goed zien en besloot mijn discus met kleurstof in te spuiten.Zo gezegd zo gedaan en het resultaat was een scheur er in dus de 3 hernia op een dikke 2 jaar.Ik was bang van geworden want mijn beide benen deden ook zo pijn,volgens hem gaan ze de hernia er uit halen en de 3 hoogtes van de wervels aan elkaar vastzetten voor de rug betere steun te hebben,Ik kon niets anders dan laten doen.Ik en mijn man hebben de toelating gegeven.Als ik wakker worde had ik niet veel gevoelens in mijn benen ik was al bang maar ze zijden dat is normaal met de tijd heb ik mijn gevoelens terug gehad maar ik heb nog steeds pijn in mijn benen,en daar kunnen ze niets aan doen het zijn zenuw wortels die beschadigd zijn daaraan ziet u dat u op een jaar invalide bent ik heb nog bij proffesers geweest ze konden er niets meer aan doen.Ik heb beperkingen wandelen is gedaan juist in huis wat rond lopen en vlug moe ik lig veel ook ik kan met de wagen ook niet meer rijden.Ze hebben mij al gezegd dat ik naar Duitsland naar de alpha kliniek eens moest gaan,maar ik loop nergens meer ik neem wel alle dagen pijnstillers daar is niets aan te doen.

Groetjes aan alle pijnpatiënten ann1,

BESTE LEDEN
Ik ben terug bij de club,er zullen er nog zijn die mij kennen van op clubs Reginald(redderke.) Mijn verhaal begint in 1989 door het wegnemen van een hernia na 2 jaar zoeken hadden ze het gevonden L3-L4 dat was mijn eerste operatie ik ben er vrij goed van hersteld,ik heb een jaar terug bureel werk kunnen doen tot dat ik terug erge pijn had bijna op de zelfde plaats.Terug wat onderzoeken en een 2 de hernia op L4-L5 deze werde ook operatief verwijderd maar ik herstelde zo vlot niet,op een consultatie zij de neurochirurg tegen mij voor mijn rug te laten vast zetten mee dat ik op korte tijd 2 hernia’s heb gehad gelijk hij uitlegde leek het mij logisch voor dat te doen ik ben dan bezweken aan zijn verhaal en laten doen.Als ik wakker worde van die operatie was het niet het zelfde of bij mijn vorige operaties ik kon moeilijk gaan dat had hij niet gezegd ik was ongerust de arts zij dat het wel in orde kwam en dat zou 3 maanden duren voor ik terug de oude zou zijn.Ik heb veel afgezien maar ik ben de oude niet geworden mijn rechter been deed altijd pijn,en als ik er achter vraagde dat kom nog goed er ging een jaar voorbij en dat verslechte nog.Ze hebben mij terug op genomenen en onderzocht met kleurstof en er was wat wildgroei rond mijn eerste hernia en dat zit al tot in een zenuw en dat was de reden dat de pijn veroorzaakte,en wat gaat u er aan doen niets zij hij het is te gevaarlijk om u zenuw te getaken.Van dat been heb ik nog last en van mijn rug ook,want de L5-S1 is de tussenwervelschijf volledig weg gesleten en dat was pijnlijk.Daar hebben ze over 2 jaar een prothese tussen geplaatst,als ik mijn factuur kreeg valde ik op mijn had 100000 bf voor die prothese alleen zonder verblijf en operatie heeft mij nooit iemand gezegd hoor.Maar met die prothese heb ik al meer last gehad of iets anders eerst genees de de wonde op de buik niet goed weken met gesukkeld en met die prothese wilt niet vast groeien en ze zit te veel tegen een zenuw aan en die prikkelde in mijn ander been ik zit nu met 2 slechte benen en een pijnlijke rug.Ik heb gevraagd om die prothese er uit te halen wat blijkt dat gaat niet meer en daar wist ik helemaal niets van hoor,ik ben nu invalide en dat zal zo blijven ik kan ook niets meer,ik lig veel plat te rusten en de neurochirurg kan mij niet meer helpen,ik waarschuw jullie als ge aan u rug laat opereren denk goed na want in de plaats van verbeteren kan het slechter uitvallen hoor.

Aan alle lotgenoten opgedragen laat u niet te vlug opereren aan de rug.
REDDERKE

Mijn rugverhaal,
IK sukkel al zeker 10 jaar met mijn rug,in begin bij de huisarts en hij schreef pillen voor en massage,dat deed allemaal deugd maar ik had er niets bij gewonnen. Op een dag verwijst de huisarts mij door naar de specialist er werden onderzoeken gedaan rx scanner emg en wat bleekt ik had een hernia.Deze werd operatief verwijderen en de eerste week had ik nog veel pijn daarna werde ik terug beter maar ik was niet meer gelijk vroeger ik bleef nog last hebben en de specialist vond niets. IK heb zou nog 2 jaar verder gesukkeld tot dat de pijn heviger werde en ik kon bijna niet meer stappen,ik lag alle dagen in de zetel en van de zetel naar bed,en overdag inspuitingen tegen de pijn en nog pillen ook,ik ben terug naar het zieken huis opgenomen gedurende 3 dagen ben ik van kop tot teen omgedraaid geweest alles was onderzocht ik denk ondanks de pijn dat ze alles onderzocht hebben ik was vermagerd en ik ben op kanker onderzocht geweest ik mocht van de dienst orthopedie naar huis hij vond niet veel aan de rug verder was ik gezond buiten die hevige pijn en hij had een afspraak bij de pijnkliniek gemaakt voor de week nadien. En toen is de grote miserie begonnen opnames dagklinieken voor epidurale 3 waren dat geen verbetering facet infiltratie 2 dagen opname niets gewonnen blokkades niets gewonnen het begon mijn voeten uit te hangen. Dan ben ik nog eens onder de mri geweest en daar op hebben ze iets gezien,maar hij moest ook nog kleurstof inspuiten op de l5-S1 en daar bleek een barst in te zitten en drukte die vloeistof die uit het schijfje uitliep op een zenuw te drukken van daar die pijn in mijn been.ZE hebben een coagulatie uitgevoerd en de pijn na 3 dagen was uit mijn been dat was al positief ik zat wel nog met mijn rug probleem en daar hebben ze een proefinplanting voorgesteld van een stimulator,ik was er mee akkoord de operatie werde gedaan ik moest 1maand op proef zien of dat de pijn beter was of daar voor en de pijn werde onderdrukt ik was al blij dat die ergste pijn al weg bleef.Er werd besloten om het definitief in te planten en dat verliep goed mijn pijn was niet helemaal weg maar het was leefbaar. Na 3maand kreeg ik terug pijn in mijn been de coagulatie werde nog eens gedaan en het been was terug goed ik heb dat op 3 jaar tijd toch een 5 keer moeten herhalen.Maar nu kwam de pijn er terug door en de stimulator kan het niet meer aan hij werde bij geregeld maar het had geen zin er werde rx foto’s gemaakt en de scanner de mri mocht ik niet onder met de stimulator maar wat blijkt nu een grote slijtage op L5-S1 zitten bijna opeen en de L4-L5 begon ook al daar konden ze in de pijnkliniek niets aan doen en ik werd doorgestuurd naar de neurochirurg hij heeft het voorstel gedaan een prothese op de L5-S1 en het vast zetten van de L4-L5 en dat langs de buik.IK heb naar nog andere neurochirurgen geweest in Leuven UZ Brussel en Antwerpen en ze kwamen allemaal ver op het zelfde gedacht juist in Antwerpen zouden ze geen prothese steken maar ook vast zetten.IK heb al veel op internet gekeken achter info en dat ziet er mij allemaal serieuze operaties met risico’s in en geen garantie nergens had,ik denk dat ik nog ga afwachten tot ik helemaal niet meer weg kan. IK zit momenteel op durogesic pleisters 175MG en pijnstillers en plat liggen,maar wat gaat het zijn na de operatie niemand weet het,ik kan er nog slechter uitkomen of dat ik nu ben. EN ik ben iemand die mij niet vlug laat opereren de toekomst zal het moeten uitwijzen wat het word ik weet het nu niet.

De groetjes aan al de leden van neurostimulator en voor iedereen het beste gewenst van BOY5

HALLO NURO
Ik ben ook al 4 jaar chronischepijnpatient,mijn rug is in een gezakt op L5-S1 er zit niet veel plaats meer tussen,ik heb wel over 4 jaar een hernia operatie gehad het was er juist boven en van dan heb ik beginnen afzien in mijn rug en ik heb veel pijn.Ik heb u verhaal gelezen op de club ik ben ook lid geworden voor dat er nu bij mij ook zo een situatie is gelijk met het uwe vergelijkbaar.De specialist zegt dat ik mij moet laten opereren en een prothese laten tussen plaatsen maar ik wil niet hij heeft mij geen kans op slagen en daarom laat ik het niet doen en wacht ik tot ik niet meer verder kan.Mijn medicatie bestaat ook uit 150 mg durogesicpleisters en om de 2 dagen nieuwe want 3 dagen gaat het niet houd ik het niet uit ze zijn al uitgedroogd en ik heb er geen nut meer van,ik neem nog contramal ook volgens de pijn en MS DIRECT 20mg indien nodig voor het slapen gaan om tijdens de nacht rustig te zijn.Overdag lig ik gans de dag plat in de zetel,ik heb ook al aan zo een speciaal bed en matras gedacht de sociaalassistent komt volgende week en we gaan eens kijken wat ik nog kan gebruiken.Ik ben blij dat ik u site heb ontdenkt er staat veel op en op de forum ook kunt ge eens lezen dat ik niet alleen ben met mijn problemen.We mogen van geluk spreken dat we op internet nog kunnen,want anders hebben we niet veel over om ons te amuseren en de tijd gaat er mee voor uit ook want als ge pijn hebt gaat de tijd traag.Mijn huisarts is een hele goede als ik te veel pijn heb krijg ik eens een serie inspuitingen tegen de pijn dat ik eens kan herleven want op den duur hebt u geen moed meer van verder te gaan en dan kan me weer eens versterken.

Ik wens u nog het beste Nuro de groetjes aan Tinneke en ik hoor u nog wel.
Groetjes Kurt van uit gent.

Terug naar boven

Online op ruginfo